นะโม ณ ชั้นพรหม หญิงเล็กของเรา น่าร๊าากก

 

หลังจากอาบน้ำให้เด็กน้อยเสร็จ (เหล่าพุทธภูมินางแก้วโดนใช้งาน โดยท่านพี่ภฺทปฺญโญหยิกแกมหยอกว่า "ฝึกไว้ๆ มีลูกเป็นสร้างบารมี") เราก็ปีนซ้อนท้ายรถกระบะไปหม่ำข้าวแล้วต่อด้วยการช่วยสัตว์โลกผู้น่ารักที่ ตลาด

เป็นการซื้อชีวิตที่หวาดเสียวมากที่สุดตั้งแต่ทำโครงการมา เพราะแม่ค้าแถวนี้ไม่ใส่ใจการปล่อยชีวิตสัตว์กันเลยซักนิด ฮึ่ม ระหว่างรออีกกลุ่มหนึ่งไปจับกบ กลุ่มที่รอก็แผ่เมตตาให้ดวงวิญญาณแถวๆนั้น เพราะเค้ามาขอกันเยอะมากค่ะ

 
 

พอซื้อสัตว์เสร็จก็รีบบึ่งกลับบ้านเพื่อแวะไปรับหลานน้อยที่ปล่อยให้นอนกลางวันอยู่ ทุลักทุเลกันเหลือหลายเจ้าค่้ะ ๕ คนนั่งกระบะหลัง บางคนถือ ๒ มือ ไม่มีที่จับ แถมรถซิ่งอย่าบอกใคร สิงห์บิดรุ่นเก่ามาเองเลย งานนี้กล้ามเนื้อแขนตายกันเป็นแถบๆ เพราะต้องถือถุงให้สูงกว่าพื้นรถ กลัวน้องสัตว์ร้อน คนกลิ้งไปกลิ้งมาเป็นที่สนุกสนาน (ของคนที่อยู่ในตัวรถ)

บริวารใครบริวารเค้า แต่เจ้าสมภู บริวารเปรี้ยววอย่าบอกใคร ปลาช่อนยักษ์ลุยสวน เอ๊ย ลุยกระบะ โดดออกมาจากถุงประมาณ ๖ รอบ สงสัยคิดว่าเราปล่อยลงน้ำแล้วนะคะ ถุงทะลุหลายรูมาก ตานนท์มือนึงถือถุงปลา อีกมือถือถุงเต่า(ที่อุนจิกระจายล้นถุง)ยังต้องมาจับปลาอีก ฮ่ะๆๆ รอบสุดท้ายเหนียวนึ่ง จัดการช่วยตานนท์จับปลาเข้าถุงคนละมือ จับไปกรี้สไป "จับปลาแล้วอ๊ะะะ จ๊าาาากก" แล้วก็มีเสียงผู้ชายแมนๆแุถวนั้นบอกว่า "เดี๋ยวก็ชิน" อือ .. คนพูดทำไมไม่จับล่ะยะ ปล่อยให้ผู้หญิงจับเร๊อะ