คนเมืองบัว :
"หัวใจเบิกบาน ทำงานพุทธภูมิ
ภูมิใจโพธิญาณ สืบสานพระศาสนาให้ได้ดี
พระสิกขีทศพลลลลลล นิยามใหม่"

อ.กล่าวไว้ในวันเกิดนึ่งปีที่แล้วนะเจ้าคะ ๑๖ กค ๕๒ ตอนเที่ยงคืน ๑๔ นา่ที

ขอต่ออีกนิดนะเจ้าคะ อิอิ

คนเมืองบัว :
 "สักกายทิฐินี้ เป็นเครื่องเศร้าหมองทีปลดเปลื้อง​ได้ยากจริงๆ
 มีกระจกได้แต่ส่องหน้าแต่ไม่ได้ส่​องใจ"

ในการทำงานสาธารณประโยชน์ สิ่งที่ยากมากยิ่งกว่าการลงมือทำ
ก็คือการละมานะสักกายทิฐิในการทำงานดังกล่าว

จะมีสักกี่คนที่ทำใจได้ ยอมรับได้
เราก็เห็นๆกันอยู่ว่า
ยังมีการแก่งแย่งชิง"ดี"ชิงเด่นกัน
แย่งกันทำ "ความดี" บางทีก้ร้ายแรงกว่าแย่งกันความชั่ว

เพราะทำให้งานสาธารณประโยชน์เสียไปหมด

ส่วนตัวนึ่งเห็นว่างานสาธารณประโยชน์กับงานศาสนาไม่เหมือนกันเสียทีเดียวนะคะ

ช่วงนี้นึ่งกำลังจูนความคิดอะไรใหม่ พอปีใหม่ที่จะถึงนี้ก็จะได้ปรับเปลี่ยนทิศทาง
ปรับปรุงเปลี่ยนแปลงพัฒนาอะไรหลายๆอย่าง

คิดมาตั้งแต่ต้นแล้วว่าจะเน้นไปที่งานสาธารณประโยชน์ตามปฏิปทาอ.ไก่
เพราะอ.จะเน้นการสร้างคนมากกว่า

และอ.ยังเคยกล่าวไว้ว่า
"งานสาธารณประโยชน์คืองานที่ทุกฝ่ายได้ประโยชน์"

การช่วยเหลือเผื่อแผ่ในด้านสาธารณประโยชน์
คือการสอนผู้ยากไร้ผู้ด้อยโอกาสให้เป็น "ผู้รับ"

การที่เขารู้ซึ้งในการเป็น "ผู้รับ" นั้นเอง
ในวันหนึ่งที่เขามีความพร้อมแล้ว เขาจะเป็น "ผู้ให้" เอง

นึ่งวางแผนจะมุ่งไปในด้านสาธารณประโยชน์มากกว่านี้จ้าา

เอาใจช่วยด้วยนะ ฮิๆ

เล่าเพิ่มหน่อยนะคะ
วันก่อนนั่งเขียนซองจดหมายส่งผู้ร่วมบุญ
ธรรมดาจะให้เด็กเขียน เพราะวุ่นมาก แต่วันนั้นเขียนเอง
ก้คิดว่าไม่ได้เดือดร้อนอะไรกับงานหยุมหยิม

ตอนเขียนก้คิดว่า ทำเพื่อหลวงพ่ออยู่นะ
เลยทำให้มีความสุขดีค่ะ


เวลาไปตกระกำลำบาก นอนกลางดินกินกลางทราย
ไปนอนวัดทำพิธีบวงสรวง ฯ

หรือต้องปีนป่ายบุกป่าฝ่าดงไปปล่อยลูกแก้วอุทิศกุศลแผ่เมตตา
(ผิดแนวมาก ปกติไม่ทำ ฮ่ะๆ เป็นโรคสะดีดสะดิ้งค่ะ -_-')

หรือตอนโดนเล่นงานเสียทั้งเงินทั้งสุขภาพ

ก็คิดว่า "ไม่เป็นไรๆ แค่นี้เอง ทนได้"
"ไม่เป็นไร ดูหลวงพ่อสิ ดูอ.ไก่สิ เราโดนแค่นี้เอง"

เวลาท้อมาก ก้จะคิดถึงหลวงปู่ หลวงพ่อ นึกถึงอ.ไก่
นึกถึงวันที่ท่านละสังขาร

ท่านยังอดทนได้ขนาดนั้น

"เราโดนแค่นี้เอง จะมาตะพึดตะพืออะไร ไม่ได้เรื่อง"
"ห้ามอ่อนแอ บ่นอะไรอยู่ได้ ไม่เข้าท่า"

แล้วก็ดูหลวงปู่ หลวงพ่อ ดูอ.

คิดออกมาคำเดียวค่ะ

"โสรัจจะ"