๑)     ฤทธิ์ทางใจใฝ่นิพพาน

โลกเรานี้        มีอะไร         อีกหลายหลาก

ทั้งง่ายยาก           มากน้อย      ค่อยๆเห็น

หมั่นศึกษา           หาความรู้     ดูให้เป็น

ที่ไม่เห็น              ก็ไม่ใช่         จะไม่มี

เกิดแก่เจ็บ       แล้วก็ตาย        เวียนว่ายอยู่

ดีชั่วรู้                  อยู่ที่ใจ          ใช่ป้ายสี

ทำดีให้               ได้ดีนั้น          ต้องถึงดี

ทำเดี๋ยวนี้            อย่าผลัดวัน   จะบรรลัย

การเกิดเป็นทุกข์          เจ็บป่วยเป็นทุกข์      พลัดพราก..

จากของรัก      ก็เป็นทุกข์       ความแก่เป็นทุกข์        ความตายเป็นทุกข์

ชาตินี้               ขอเกิดเป็น       ชาติสุดท้าย

หมั่นฝึกจิต       ฤทธิ์ทางใจ      ให้ใสผ่อง

จับองค์พระ     คอยประคอง    ใจผ่องใส

ค่อยๆ ตาม       ค่อยๆ ดู           อยู่กับใจ

คงไม่ไกล        ใจเข้าถึง          ซึ่งนิพพาน

*การเกิดเป็นทุกข์        เจ็บป่วยเป็นทุกข์

พลัดพรากเป็นทุกข์  จริงหนา  ความแก่เป็นทุกข์  ความตายเป็นทุกข์

ชาตินี้   เกิดเป็น    ชาติสุดท้าย (2 ครั้ง)

(ส่งใจ   ให้เข้าถึง   ซึ่งนิพพาน) (ซ้ำ *)

๓) คนเมืองบัว

มีบุญตั้งแต่เยาว์วัย       ต้องห่างไกลจากบ้านมา 

ทำงานจนเหนื่อยจนล้า            เพื่อทดแทนพระคุณมารดา 

อยากเป็นศิษย์ของหลวงพ่อ     แต่ไม่รู้จะทำอย่างไร

อยากใกล้ชิดแทบขาดใจ         แต่ไม่รู้จะเริ่มยังไง

แล้วเมื่อไรหนอ            จะสมหวังสักที  ปาฏิหาริย์มีจริงหรือเปล่า

แล้วเมื่อไรหนอ  ได้รับใช้สักที  อยากจะให้มีวันนั้น

อธิษฐานขอพึ่งบารมี                ให้ได้สมดั่งใจ

จึงตั้งใจพบใครที่ไหนก็ได้      เพื่อจะให้พาไป  ใกล้ชิดหลวงพ่อ

แต่สุดท้ายก็ไม่มีใคร                ก็เลย ตัดใจ จะกลับไป

แล้วเมื่อไรหนอ            จะสมหวังสักที  ปาฏิหาริย์มีจริงหรือเปล่า

แล้วเมื่อไรหนอ ได้รับใช้สักที  อยากจะให้มีวันนั้น

มีนิมิตของหลวงพ่อ                 เกิดขึ้นโดยไม่รู้ตัว  งานในไม่มีไม่ต้องกลัว 

งานนอกนั้นมีจะทำไหม          ให้เดินทางเร่ร่อนเรื่อยไป  เพื่อสอนวิชาที่ยิ่งใหญ่

โดนบ่นโดนด่าอีกมากมาย      ลำบากตรากตรำต้องทำใจ 

ทำงานสาธารณะประโยชน์     จะทำไหม  ก็ลองคิดดู

น้อมใจกราบหลวงพ่อด้วยความดีใจ  สุดท้ายก็ได้เป็นศิษย์ 

รับคำสั่งหลวงพ่อด้วยความเต็มใจ 

แต่ลึกๆ ก็ยังหวั่นไหว ว่าชีวิตจะเป็นเช่นไร  วันข้างหน้าจะเป็นอย่างไร

ด้วยบารมีพุทธาอันยิ่งใหญ่      จึงออกเดินทาง ตั้งแต่นั้นมา

แล้ววันหนึ่ง ก็ได้เจอพวกเรา   ได้สอนอะไรมากมาย  ให้ทุกอย่าง

ด้วยความจริงใจ                      ให้พวกเราพบทางสดใส

ไม่เคยท้อแท้ แม้มีปัญหา         ฟันฝ่าด้วยปัญญาที่ผ่องใส 

อาจจะล้มลุกคลุกคลานเท่าไร  ไม่เคยปริปากบอกใคร เพื่อหลวงพ่อ

ชาตินี้ตั้งใจ  จุดหมายที่ไป รับใช้ พระศาสนา 

ข้าวซอย ข้าวต้ม ส้มตำปลาร้า                ขนมจีนน้ำยา ยันน้ำบูดู

จากเหนือก็ไป  อีสานก็ได้         ตะวันออกสดใส ไปต่อภาคกลาง

สั่งสอนผู้คน แนะนำแนวทาง              จากกลางก็มาภาคใต้

นี่แหละหนาชีวิต ที่ต้องเกิดมา         ฟันฝ่านานา เดินหน้าต่อไป 

เส้นทางชีวิตขีดเขียนเองได้                        ก็ด้วยหัวใจ ด้วยศรัทธา 

แบบโยคาวจร  นี่แหละคนเมืองบัว

เกิดบางบัวทอง โตลาดบัวหลวง 

อยู่เมืองปทุม  ที่ลาดหลุมแก้ว (ซ้ำ) คนเมืองบัว

๕) แด่คุณครูด้วยดวงใจ

ขอพุทธคุณ    จงปกป้องและคุ้มครองให้

ด้วยห่วงใยในคุณครู  ผู้เจือจาน

ส่องทางศิษย์เฉกเช่น   แสงตะวันการ

ขอขับขาน สรรเสริญท่าน  ทุกวานวัน

สอนมโน ฤทธิ์ทางจิต  ศักดิ์สิทธิ์นี้

สดุดีพระคุณท่านเกินกล่าวขาน

ปราบอธรรม บำเพ็ญเพียร หลายสิบกัลป์

มิแปรผัน พระนิพพาน  ตราบวันตาย

ท่านตรากตรำลำเค็ญ ศิษย์เห็นอยู่

คอยอาทร ค้ำจุนเราไม่ห่างหาย

ทรงเชี่ยวชาญ ญาณแปด ทุกลมหายใจ

ด้วยมุ่งหมาย ให้ศิษย์ดี มีวิชา

ถึงอยู่ไกล ท่านห่วงใย ใฝ่พันธ์ผูก

ดั่งพ่อลูก ผูกพันธุ์ แต่ปางไหน

สอนวิชา  หาความรู้  อบรมใจ

มอบบัวแก้วแพรวพราวใส  จากใจจริง

ส่งใจ  ให้คุณครู  ผู้เสียสละ

ตั้งสัจจา  บารมี  อธิษฐาน

หากบุญใด ที่เคยทำ มาตลอดกาล

ขอบุญนั้น  จงมีแด่ครู  ตลอดไป

๖) ปล่อยวาง

พระพุทธองค์   ท่านทรงสั่งสอน

เตือนให้สังวร              ทุกสิ่งย่อมไม่จีรัง

แม้แต่ตัวเรา                 สังขารยังต้องผุพัง

เป็นธาตุสี่อย่าง             คือ ดิน น้ำ ลม ไฟ

ทุกอย่างในโลกเรานั้นมากมาย

เกิดขึ้นตั้งอยู่ดับไป   แตกสลายตามกาลเวลา

มีสุขมีทุกข์  มีสรรเสริญ นินทา

ลาภยศนั่นหนา  ก็ย่อมมีวันเสื่อมไป

เกิดเป็นมนุษย์ก็สุดประเสริฐแล้ว

มีพระไตรรัตน์ดั่งแก้ว ส่องทางสว่างไสว

อย่ายึดมั่น ถือมั่น จะอันตราย

รักษาศีลห้าไว้ ความชั่วทั้งหลาย อย่าได้ทำ

*ตั้งจิตตรง ต่อองค์พระชินสีห์

ยึดแนวทางความดี  ที่พระองค์ทรงประทาน

มีเกิด แก่ เจ็บ ตาย ไปตามกาล

ขอให้ทุกท่าน อย่าประมาทกับชีวิต

เร่งสร้างบุญ เถิดพระคุณทั้งหลาย

ไม่ว่าหญิงว่าชาย  จับลมหายใจดีกว่า

อาจเป็นวันนี้ที่ต้องตายวายชีวา

จงคิดไว้เถิดหนา  ว่าจะไปนิพพาน (ซ้ำ *)

             ๗) ฝึกกรรมฐาน
             บอกเล่าลูกหลาน   มาฝึกกรรมฐาน   ชวนลูกจูงหลาน   มาอาราธนา

ปฏิบัติเข้าไว้ ไม่สนใจกายา   สูดลมเข้าไป  หายใจช้าๆ

ฝึกจิตฝึกใจให้นึกองค์พระ   เข้านะมะ   ออกพะธะ

ทำใจ... เบาๆ   แล้วเอาตัวเรามาตัดสังขาร   ทำใจให้ใส ไม่ต้องสนใจชาวบ้าน 

เรื่องการเรื่องงาน  ให้วางไว้ก่อน   เกิดแก่เจ็บตาย พลัดพรากของรัก

เป็นทุกข์ยิ่งนัก ตามคำพระสอน   สังขารร่างกายนี้ไม่แน่นอน

ถ้าเกิดตายก่อนขอไปนิพพาน   เข้าก็รู้   ออกก็รู้

ขนลุกชูชัน  ( ไม่ต้องตกใจ )   น้ำตารินไหล  ( ไม่ต้องเสียขวัญ )

ตัวไหวโยกโคลง  ( ก็ช่างหัวมัน )   ตัวลอยตัวสั่น  ( ไม่ต้องสนใจ )

ร่างกายพองใหญ่  ( อย่าไปกังวล )   เข้าให้สุด  ออกให้สุด

ปล่อยสุด สุด แล้วมันหยุดเอง  ( ปล่อยให้สุดๆ แล้วมันหยุดเอง ) (2ครั้ง)

กายในเห็นแสง ให้พุ่งตามไป   จับภาพพระไว้  ให้มันมั่นคง

จะไปเที่ยวไหน ให้พระไปส่ง   ถ้าเกิดไปหลง  ให้นึกถึงพระ

ออ..ออ..ออ..อ้อ..  กายทิพย์มันออก   ออ..ออ..ออ..อ้อ.. กายทิพย์ไปแล้ว

ออ..ออ..ออ..อ้อ.. หลุดแล้วกายทิพย์  ออ..ออ..ออ..อ้อ..กายทิพย์หลุดแล้ว

ถ้าเห็นในป่า  (เขาว่าเมืองลับแล) 

ถ้าเห็นในน้ำ  (เรียกว่าเมืองบาดาล)

ถ้าไปสวรรค์  (ก็จะเห็นวิมาน)   ถ้าเห็นวิญญาณ  ( ให้แผ่เมตตา )

เห็นไฟสีแดง ร้อนแรงคือนรก   อย่าเผลอไปตก  นรกน่ากลัว  

สอนลูกสอนหลาน อย่าให้ทำชั่ว   ว่ามันน่ากลัว จริงๆ นะลูกน้า..

ก่อนจะกลับ ต้องกราบลาพระ   หายใจลึกๆซักสามวาระ

ค่อยๆ ลืมตาอย่าเพิ่งใจร้อน   ยกมือไหว้ก่อน  อุทิศส่วนบุญ

แผ่เมตตาเป็น  จะอยู่เย็นเป็นสุข   ต่อค่อยๆ ลุก นะลูกหลานเอย..

๘) มรณานุสติ

กฎแห่งกรรมมีเหตุและผล             ทุกวันผ่านพ้นมีคนล่วงลับดับขันธ์

ความจริงนี้มิเคยเปลี่ยนแปรผัน                  ความตายนั้นเป็นของแน่นอน

เกิดแก่แล้วมีป่วยไข้ชีวิตนี้             ทุกวินาทีมัจจุราชไม่เคยผัดผ่อน      

กายหยาบทิ้งร่างล้มลงไปบนกองฟอน       วิญญาณเร่ร่อนเซซัดไปตามแรงกรรม

มรณามิเคยมีใคร  หลีกพ้น              ไม่อาจขนสมบัติอย่าเพลินร้องรำ   

พุทธองค์สอนความจริงทุกถ้อยคำ              ความมืดดำสักวันย่อมคืบคลานเข้ามา

ไม่เลือกเว้นแม้แต่ตัวเราหรือใคร     ตายได้ทุกวัยให้ตรึกตรองทุกเวลา   

เช้าค่ำพวกเราควรเร่งบำเพ็ญภาวนา               

(มรณา    มรณัง     ชีวี     สุขัง) (ซ้ำทั้งเพลง)     

(มรณา    มรณัง     ชีวี     สุขังใจ  ไม่ห่วงภวังค์เอย )  (ซ้ำ ๓ ครั้ง)

๙) ไม่ ใช่แค่โชค

เกิดมาชาตินี้                โชคดีที่สุด

ได้เป็นมนุษย์                           สุดจะบรรยาย

มียากอีกหนึ่ง                           ซึ่งมีความหมาย 

ไม่มีเสื่อมคลาย                        หากได้ศรัทธา (ฮ้า ฮา...)

อีกยากแสนยาก           ลำบากยิ่งกว่า

มีพระสัมมา                             สัมพุทธะองค์

เกิดในดินแดน                         ที่แสนมั่นคง

พุทธศาสตร์ยืนยง                     คงความเป็นไทย  (ฮ้า ฮา...)

มีพระอริยะ                  ทุกยุคสมัย

ปกป้องเมืองไทย                     ด้วยพระสยามเทวา

บุญญาบารมี                            รัศมีปรกฟ้า

ร่มเย็นทั่วหล้า                          พระมหากษัตริย์ไทย  (ฮ้า ฮา...)

ศิลปะชาวฟ้า               วัฒนธรรมยิ่งใหญ่

ทรัพยากรของไทย                   มากมายนานา

แร่ธาตุล้ำลึก                            เกาะถ้ำดอยผา

ที่มียิ่งกว่า                                คือค่าน้ำใจ  (ฮ้า ฮา...)

รู้แล้วคราวนี้                ว่าโชคดีแค่ไหน

ขอจงภูมิใจ                              ที่ได้เกิดมา

หากเธอท้อแท้                          อ่อนแอเหนื่อยล้า

พินิจพิจารณา                           ฟันฝ่าให้ผ่านไป  (ฮ้า ฮา...)

เหลือยากอีกหนึ่ง         เข้าถึงซึ้งใจ

หนทางแจ่มใส                         ต้องใช้ปัญญา

ทานศีลสติ                               สมาธิกับภาวนา

เพื่อจุดหมายว่า                        นิพพาน  สุขขัง  (ฮ้า ฮา...)

๑๐) โลกธรรมแปด

โชคลาภที่ได้มา           ช่างมีค่าน่าปลื้มใจ

เงินทองที่หาได้                        มีเท่าไรใช้ดื่มกิน

คำชมนิยมรัก                           ชื่นใจนักเมื่อได้ยิน

จริงใจหรือเล่นลิ้น                   ไม่สนสิ้นซึ่งที่มา

ยศถาบรรดาศักดิ์                     เชิดชูนักตระกูลข้า

ร่ำรวยจนล้นฟ้า                       ใช้ยศถามาหากิน

มีสุขล้นหัวใจ              โลกสดใสไร้มลทิน

ตีนเดินไม่ติดดิน                      ลืมหมดสิ้นแม้ความตาย 

เหรียญยังมีสองหน้า                 สว่างมาความมืดหาย

มีหญิงต้องมีชาย                      บอกความหมายไว้คู่กัน

โชคลาภสักการะ                     ก็ใช่จะมีทุกวัน

เสื่อมได้คล้ายความฝัน             เลิกยึดมั่นหมั่นเก็บออม

สรรเสริญฟังชื่นใจ       ใจพองใหญ่ด้วยยาหอม

ลับหลังต้องตรมตรอม            นินทาแหลกย่อมแตกร้าว

ยศถาข้ายิ่งใหญ่                        มีเสื่อมได้ระยะยาว

โกงกินแผ่นดินร้าว                  จะเป็นดาวร่วงสู่ดิน

ความสุขมาเมื่อไร                    ย่อมจากไปเป็นอาจิณ

ความทุกข์มาถึงถิ่น                 ได้ยินแล้วต้องเตรียมใจ

*ธรรมะย่อมเที่ยงแท้    ควรแน่วแน่และเปิดใจ

พุทธองค์ทรงสอนไว้               อย่าติดในโลกธรรม   จำไว้นะพวกเรา

โลกธรรมแปด  โลกธรรมแปด  โลกธรรมแปด   โลกธรรมแปด 

ทุกคนล้วนต้องเจอ (เจอแล้วต้องทำใจ)

สังคมทุกวันนี้              มีคนดีอยู่ไม่น้อย

คนชั่วใจกล้าหน่อย                  คนดีพลอยถอยห่างไกล

ความดีย่อมชนะ                      ความชั่วจะหลบเร้นหาย 

สรรเสริญนินทาได้                  เหลือความหมายไว้พูดกัน

สุขทุกข์อยู่ที่ใจ                        ทำดีไว้เพื่อเผ่าพันธุ์ 

ลาภยศก็เท่านั้น                        สุดท้ายนั่นก็ต้องตาย (ซ้ำ *)

มีลาภ เสื่อมลาภ           มียศ เสื่อมยศ  มีสุข

มีทุกข์ มีสรรเสริญ นินทา (ซ้ำ ๒ ครั้ง)

๑๑) เหตุและผล

ผู้คนทั้งหลาย   มีมากมาย  ทุกรูปนาม 

แสวงหา  กินเกียรติ กาม    ตามกระแส  ของโลกา

เกิดก็เพราะกรรม   ล้วนชักนำ   ต่างๆ นานา

สิ่งที่เรา   เจอนั่นหนา มีที่มา   ด้วยกันทั้งนั้น

พิการทั้งหลายมีทั้งโรคภัยอายุขัยสั้นนัก

เกิดจากเรา ทำกรรมหนัก มากมายนักปาณาติปาตา

บ้านเรือน  และสินทรัพย์  ไฟไหม้สิ้น น้ำท่วมลมพา 

ทั้งปล้นจี้   ช่วงชิงหนา   ก็ด้วยกรรมอทินนา  ทานัง

เมียผัว  ก็ไปคบชู้   มากชายหลายคู่  ด้วยกรรมปางหลัง

ลูกหลานบริวาร  ไม่เชื่อฟัง   ครอบครัวพินพัง  ก็เพราะกรรมกาเม

ใครเล่า  โดนหลอกเรื่อยมา   ให้เจ็บช้ำอุรา กับคนโลเล

พูดจา คนไม่ศรัทธาห่างเห   เจอแต่คนเจ้าเล่ห์ เพราะว่ากรรมมุสา

ชาตินี้  สติไม่สมประดัง   ลืมหน้า  ลืมหลัง ฟั่นเฟือน ปัญญา

ทุกอย่างย่อมมีกรรมนำพา   ตัวอย่างดังว่า  ด้วยกรรมสุราเมรัย

อยากสวย  ก็ต้องมีศีล ปล่อยสัตว์คืนถิ่น อายุยืนจำไว้

อยากรวย ต้องให้ทานสุขใจ   ปัญญาเฉียบไว  ต้องบำเพ็ญภาวนา

มีเหตุ  ก็ต้องมีผลตาม   ย่อมเป็นคำถามอยู่ในใจตลอดมา

รู้แจ้งตอบได้ด้วยปัญญา   ยอมรับเถิดหนา ก้มหน้าใช้กรรมไป

หยุดกรรม  หยุดความชั่วทั้งหลาย   สงบนิ่งเย็นสบาย  กายในกายผ่องใส

ตั้งจิตมีนิพพานเป็นที่ไป   หยุดต้นเหตุที่ใจ  ผลคือให้ อโหสิกรรม 

๑๒) อาหารเรปฏิกูลสัญญา

พืชคนสัตว์ทั้งหลายตายทับถม       เป็นโคลนตมปฏิกูลไม่สูญหาย

หลอมรวมอยู่ในหินดินและทราย                ย่อยสลายกลายเป็นธาตุอาหารคน

เหงื่อจากกายน้ำลายถ่ายของเสีย     ปนเคล้าเคลียดินน้ำคลองถนน

จากรุ่นแล้วรุ่นเล่าหลอมรวมปน                 ผลิตผลดื่มใช้ใต้เท้าเรา

สัตว์ใหญ่กินสัตว์เล็กเป็นอาหาร     แหล่งพืชพันธุ์พลังงานใช้ผลาญเผา

เป็นห่วงโซ่อาหารมาถึงเรา                         ซึมซับเอาประโยชน์มาจากดิน

เห็นอะไรในข้าวหนึ่งเมล็ด             ปรุงสำเร็จเสร็จในจานอาหารลิ้น

เติบโตได้จากแร่ธาตุและมูลดิน                 เคล้าด้วยกลิ่นเหนื่อยยากจากทางไกล

ก่อนจะมาเป็นอาหารของมนุษย์     จุดแรกสุดควรรู้ว่ามาจากไหน

ต้องไถหว่านปักดำต้องย่ำไป                     แทบขาดใจทั้งวัวควายและกายคน

ตั้งแต่เช้ายันเย็นลำเค็ญนัก             ทั้งเหนื่อยหนักตรากตรำพร่ำขอฝน

หลังสู้ฟ้าหน้าสู้ดินก็ต้องทน                       แม้ร้อนจนผิวไหม้ไม่หยุดทำ

กว่าจะมาเป็นรวงล่วงเลยผ่าน        ระยะทางยาวนานสุดกลืนกล้ำ

ต้องอาบเหงื่อต่างฝนคนมีกรรม                 อาจต้องช้ำงูกัดได้ตายก่อนวัย

จากรอยไถกลายเป็นเม็ดข้าวเปลือก    แยกกากเลือกข้าวดีขัดสีใส

เดินทางสู่ร้านค้าทั้งใกล้ไกล                       มากเท่าไรพลังคนพลังงาน

ทุกผู้คนดิ้นรนต้องกินใช้                ต่างกันไปอาชีพใครไม่กล่าวขาน

อุปสรรคมากหน้านานาประการ                 กว่าให้งานงอกเงยเป็นเงินตรา

มาจับจ่ายพืชพรรณธัญญาหาร       ต่อสังขารร่างกายที่อ่อนล้า

สืบเผ่าพงศ์ดำรงอยู่ตลอดมา                      ไม่เลือกว่ารวยจนชนชั้นใด

บริโภคเข้าไปไม่ให้หิว                  ท้องที่กิ่วขยายเพิ่มกลับเริ่มใหญ่

ของใหม่มาของเก่าก็ต้องไป                      เป็นปฏิกูลใหม่ในอีกวัน

พิจารณาที่มาของอาหาร                ก่อนเปิบทานข้าวไปทุกคำนั้น

เพราะความอยากจึงเป็นทุกข์อยู่ทุกวัน      อย่ายึดมั่นติดในรส หมดธรรมเอย

๑๓) สรรเสริญพระราชพรหมยาน

พนมกรกราบวันทา     มหาจอมวิชชาจารย์    
พระราชพรหมยาน                   ผู้สืบสานพระนิพพาน

พุทธคุณพิทักษ์            ประจักษ์แจ้งทุกวันวาน   
ประหารทุกข์ภัยพาล                กิเลสมารในใจชน

หลวงปู่ปานทรงธรรม     ธเลิศล้ำลุมรรคผล   
สองครูยอดมงคล                     ทุกแห่งหนแซ่ซ้องไกล

มโนมยิทธิ                    ดั่งผิว์ว่าไตรรัตน์ใส    
พระสงฆ์ผู้ทรงชัย                     ชนะใจชนะมาร

สามภพประนบน้อม    ไม่ยอมเว้นอุดมการณ์   

สืบสานปณิธาน                        ความดีท่านทั่วโลกา

ให้มีอริยทรัพย์              อีกธรรมนับเกินคณา   
ผองศิษย์ขอสัญญา                    สืบศรัทธาร่มบารมี

ขอกายพระวิสุทธิ์         มุ่งหลุดพ้นอเวจี   
ฝึกฝนตนทำดี                           สมดั่งที่ศิษย์มีครู

ธรรมใดที่พ่อสอน         พึงสังวรทบทวนดู   
ให้ถึงซึ่งคำครู                           ซึ้งธรรมรู้แจ้งดังใจ

ชี้ทางกระจ่างจิต           อบรมจิตฤทธิ์ทางใจ   
เข้าถึงรัตนตรัย                          ให้ทางลัดตัดอบาย

ดั่งโพธิ์ที่ร่มเย็น             เป็นที่พักทั้งใจกาย   
มากล้นพ้นดวงใจ                     คือน้ำใจที่พ่อมี

ตั้งจิตอธิษฐาน              ธรรมทานทั้งชีวี   
ตราบสิ้นทั้งอินทรีย์                  อุทิศพลีเพื่อบำเพ็ญ

บูชาครูอาจารย์             ทิพย์สถานวิมานเพ็ญ   

ใสสว่างกระจ่างเด่น                 ดั่งเห็นธรรมในใจตน

สมเด็จองค์ปฐม            บรมครูมิ่งมงคล   
คลุมกายและใจตน                   ให้หลุดพ้นซึ่งภัยพาล

อภิญญาสมาบัติ            รู้ชัดทั้งจักรวาล   

สมบัติพ่อประทาน                    แทนสังขารเมื่อชีพวาย

มากด้วยบุญฤทธิ์          แสนศักดิ์สิทธิ์คู่ใจกาย   

สมเจตที่มุ่งหมาย                      สิ้นเมื่อใดไปนิพพาน