ไปเจอบทกลอนสอนใจ อ่านแล้วซาบซึ้ง เลยนำมาฝากครับ ถ้าคนเราปล่อยวางได้เสียบ้าง โลกนี้คงจะดีกว่าที่เป็นอยู่แน่นอน.....
ก่อนจะนอนไหว้พระก่อนนะลูก แล้วมองผิดมองถูกให้กระจ่าง
ดอกไม้ ธูปเทียนธรรม จะนำทาง ให้รู้ปล่อย รู้วาง สิ้นกังวล
ดอกเอ๋ย ดอกไม้ ถ้าถือมั่น มันไว้ ไม่ร่วงหล่น
สำคัญหมาย ได้ครอง เป็นของตน เวลาผ่าน กาลพ้น ก็โรยรา
กลีบจะเหี่ยว ดอกจะแห้ง แสดงเหตุ ปลงสังเวช ชวนสังวร สอนเราว่า
การยึดมั่น ถือมั่น คือมารยา ในโลกกา สิ่งทั้งผอง ใช่ของใคร
ธูปเอ๋ย ธูปหอม แม้ชวนดม ชวนดอม สักแค่ไหน
หอมระริน กลิ่นเถ้า เพราะเผาไฟ ครั้งมอดไหม้ หมดสิ้น กลิ่นก็จาง
อันชีวิต คิดไป ก็คล้ายธูป กาลเวลาเร่งรูป ละลายร่าง
เมื่อยามหอมดอมดมแล้วชมพลาง พอวายวางเหลือแต่เถ้า ใครเขาดม
เทียนเอ๋ย เทียนสว่าง จะชี้ช่อง มองทาง อย่างเหมาะสม
ให้มองเห็น ความหมาย ไม่งายงม อย่าหลงชม สิ่งสรรพ เหมือนหลับตา
การมองโลก ใช่ว่า ด้วยตาเห็น ความลึกเร้นเกินคน จะค้นหา
ใช้เทียนธรรม ส่องสว่าง ทางปัญญา ไล่มืดมิด อวิชชา ให้หมดไป
นะเอ๋ย นะโม ลูกอย่าพร่ำ เลโล อย่าเหลวไหล
สวรรค์อยู่ในอกนรกอยู่ในใจ อย่าขอบุญจากใคร ที่ไหนเลย
จะดีชั่ว ตัวเรา เอาเป็นเหตุ อย่าเป็นเปรต ขอส่วนบุญ พ่อคุณเอ๋ย
มองให้แท้ แปลให้ชัด หัดให้เคย ลูกเอ๋ย ใช้ปัญญา บูชาธรรม
โดยแม่ชีละเอียด ปิ่นทอง
หากแม้ว่าใครซาบซึ้งก็ขออุทิศกุศลให้ท่านแม่ชีละเอียด ปิ่นทอง ด้วยครับ
ท่านเป็นแม่ชีที่ช่วยรักษาโรคต่างๆเหมือนอ.ไก่... แต่คนเรามันเห็นแก่ตัวเกินไป ไม่ทำตามสัญญาท่านก็เลยต้องรับโรคมะเร็งไปแทน ท่านนั่งสมาธิแล้วทิ้งสังขารไป.. เหมือนอ.ไก่ เช่นกัน
เปลวเทียนละลายแท่ง
