ขอบพระคุณค่ะ จริง ๆ ทริปนี้ไม่มีอะไรให้ตื่นเต้นหวาดเสียวหรือเจริญมรณานุสติเท่าไรนะคะ

ทริปสุดยอดที่สุด (ทริปเสี่ยงตาย) มีสองครั้งในชีวิตค่ะ จริง ๆ ก้อเสี่ยงเกือบทุกทริปนะคะ เพราะสามีปูไปช่วยเหลือพวกประสบภัยสะส่วนมากอ่ะค่ะ

ทริปแรกเป็นที่ประเทศฮอนดูรัสค่ะ นั่งเรือไปตอนที่มีพายุเข้าอยู่พอดี เพราะจะไปช่วยพวกเค้าที่น้ำท่วมกัน ตอนนั่งเรือออกไปในลากูนกว้าง ๆ โห คนว่ายน้ำไม่เป็นอย่างเรา ได้แต่นั่งกอดเสื้อชูชีพ ทั้งใส่ทั้งกอดเลยนะคะ กันเหนียว น่ากลัวมากกกกก มองไปทางไหนก้อมีแต่น้ำกับน้ำ นั่งกันไปสักพักพายุมาค่ะ เรียกไรไม่รู้หละ แต่รู้ว่าดำมืดตื๊อมองเป็นห่าฝนใหญ่ ๆ มาเลยค่ะ โห ขนาดใส่แว่นตากันแดด (กันน้ำฝนเข้าตา) ยังมองเห็นนะคะ อุตส่าห์ถอดแว่นออกมาดูให้แน่ใจ นึกในใจว่า ตรูมาทำไรที่นี่ฟะเนีย ง่า งือออ อยากกลับบ้านนนนน หันไปถามคนขับเรือว่า โอเคมั้ยเนี่ย หันมาถามคุณสามี ทุกคนบอกว่า โอ ชิว ๆๆๆๆ เราก้อเอาวะ ชิวก้อชิว พอห่าฝนผ่านไปได้ จำได้ว่า โห มันประทะหน้าเจ็บมากเลยอ่ะ พอขึ้นบกกันได้ สามีบอกว่า อันตรายนะเมื่อกี้อ่ะ ปูก้อ อ้าวแล้วไหนบอกชิว ๆ โอเคไงอ่ะ เค้าบอกว่า ถ้าบอกว่าอันตราย แล้วปูจะทำยังไง เราก้อเออเนอะ คงวิ่งพล่านทั่วเรือ กำลังใจนี่สำคัญจริง  ๆเลยนะคะ....

เด่วไปทำงานก่อนค่ะ จะมาโม้ต่อทริปที่สองที่เมืองจีนที่จำได้ไม่มีวันลืมอ่ะค่ะ :)
 

ขอโมทนาทานอันยิ่งใหญ่ของพี่ปูด้วยครับ ทำด้วยความตั้งใจ อุตสาหะ และมีความเพียรอย่างสูง ตั้งแต่เริ่มสร้าง  กว่าจะออกแบบ กว่าจะผลิต กว่าจะได้มอบ ล้วนจากความตั้งใจดีจริงตั้งแต่ต้น เป็นทานบารมีที่สมบูรณ์ตลอดขั้นตอนเลยจริงๆ  โมทนาบุญพี่จริงๆครับ สาธุ สาธุ สาธุ