โอ้ถึงคราโพธิสัตตานั้นลาจาก     น้ำตาพรากหลั่งไหลทั่วแห่งหน
ทั่วเมืองแมนแว่นฟ้าภูวดล                  สมุทรสิ้นนภาหวั่นสุธาไหว
เดชพลูศักดิ์โพธิญานั้นลาลับ             ในท่าหลับสมาบัติแล้วตัดใจ
ละสังขารสงบนิ่งอย่างยิ่งใหญ่            สู่แดนไกลดุสิตานภาสวรรค์

       เหล่าลูกศิษย์ทั้งหลายต่างตั้งจิต      สุดชีวิตนับมรรคาเลือกหาสรร
ถวายพระสวดมนต์ปล่อยปลาพลัน         ขอสามวันอาจารย์นั้นจงคืนดี
ครบสามวันร่างกายไม่ตอบรับ              ไปไม่กลับหลับไม่ตื่นฟื้นไม่มี  
สัจธรรมขององค์พระชินสีห์                   เหล่าศิษย์นี้จำใจอาลัยลา

      จะกล่าวถึงความดีอาจารย์ไก่         ผู้จากไปลาลับไม่กลับหา
ตั้งแต่เด็กลูกช่างทองปทุมมา               เป็นปราชญาแกล้วกล้าหาใครเหมือน
พอหกขวบต้องระเหออกจากบ้าน          กับมารดาระหกเหินจากชานเรือน
ศัยยายปุนยุทยาหลายปีเดือน              จนเติบเคลื่อนกล้าแกร่งไม่คร้ามใคร

  จากบ้านสิบปีกว่าจึงตีกลับ                จักนับครั้งแค่สองต้องจำไว้
คราจะบวชครั้งหนึ่งตราตรึงใจ             กับรับใช้ชาติสู่ทหารหาญ
กราบแทบตักบิดาแล้วแจ้งบอก            ไม่โกรธดอกพ่อจ๋าขมาทาน
แล้วลาไปอิกคราเมื่อถึงกาล                 หามารดาสุดประเสริฐกตัญญู

    แม่ขายสัตว์ทะเลเมืองสมุทร            แต่ใจทรุดเรื่องบิดาถวิลหา
แถมคนโฉดใจชั่วไล่ตามมา                หมายเข่นฆ่าให้มอดม้วยจบชีวิน
แต่คนดีผีคุ้มโบราณทัก                      รุ่นพี่รักนักเลงใหญ่คุ้มหมดสิ้น
พ้นเคราะห์หามยามร้ายสุดประวิน        ชีวิตผินสู่ทางธรรมปฏิบัติมา

     เบญจเพศจิตตระหนักประจักอยู่     แสวงครูทั่วหล้าฝ่าถนน
หลวงพ่อฤาษีครูดีได้มายล                  กราบคำนนขอเป็นศิษย์ไม่รีลอง
มโนมยิทธิอภิญญา                            ล่วงเวลาฝึกฝนจนช่ำชอง
ทั้งญาณแปดหมดเจนจนแคล่วคล่อง    รู้ถูกต้องตามแต่เหตุและผล          

  อันการงานช่วงนั้นจะกล่าวเอ่ย          ครูนั้นเคยเป็นลูกจ้างแบกหามขน
โรงน้ำมันลำบากหนักเบาทน               ลูกจ้างคนทำดอกไม้เลี้ยงมารดา 
พอแต่งงานเมียท้องแก่ก็ไม่หยุด          หอบเมียสุดสวาทออกดั้นดน
โยควจรซ้อมธรรมแต่พวกตน             ทุกแห่งหนแผ่เมตตาสุธาธาร

     พอลูกเกิดหอบกะเตงไปไม่หยุด     สุดอนาจแม่ล้มป่วยน่าสงสาร
ด้วยเบาหวานโรคร้ายทรมาน             จนอาจารย์ต้องหยุดเฝ้าดูแล
ต้องอดหลับลืมกินมาเลี้ยงแม่              เฝ้าอยู่แต่ใกล้ไกล้ไม่ไกลห่าง
วันเป็นเดือนเดือนเป็นปีไม่มีทาง          เห็นมารดาอยู่อย่างเจ็บสลดใจ

     ยามแม่ป่วยมารดาปวดแสนทุกข์จิต  สุดชีวิตฟูมฟักรักษาไว้
หากู้หนี้ยืมสินสุดอาลัย                          เพียงแม่ใจนั้นฟื้นจากโรคา
ต้องพลิกตัวทายาผลัดผ้าเปลี่ยน            สุดพากเพียรวิริยะน่าบูชา
เฝ้าดูแลไม่เหินห่างจากมารดา               ปฏิบัติมายอดเยี่ยงกตัญญูชน

      อันมนุษย์นี้ที่รักสองสถาน             บิดามารดารักนักเป็นผล
แม่ขี่คอป้อนข้าวชั่วชีวิตคน                  หมดชีพตนก็มิหมดทดแทนคุณ
อาจารย์ไก่ทำแล้วไม่แจ้งกล่าว             ประดุจเอาชีพแลกเลี้ยงมารดูร
แนะนำธรรมบอกแจ้งแห่งทางบุญ         สนองคุณธรรมปฏิบัติหัดมารดา

      เกินจะเอ่ยกตัญญูกุลบุตร              วิเศษสุดฟากฟ้าก้องกล่าวหา
ทั้งรักษ์แม่สอนธรรมจำนรรจา              จวบมารดาสิ้นลงตรงกลางมือ
เป็นตัวอย่างมีค่าน่านับถือ                   ประดุจคือตัวอย่างสร้างให้เห็น
ศิษย์ทั้งหลายจดจำเป็นประเด็น            แม้ลำเค็ญอย่าทิ้งแม่จงจุนเจือ 

       แม่ไปดีมีสุขอยู่สวรรค์                  สว่างพลันสรางงานอันที่เหลือ
กรรมฐานสอนศิษย์อยู่ดาษเดื่อ             ล้วนทำเพื่อโพธิญานนิพพานชน
เริ่มจากแหลมเข้ามาข้าจะตอบ             ใครจะชอบไม่ชอบครูไม่สน
เป็นกระโถนให้ถุยถ่มทีละคน                ครูไม่บ่นน้อมรับจับเอามา    

     พร่ำสอนศิษย์ทำดีอย่าท้อแท้           ดูให้แน่ดูให้ชัดตัดปัญหา
กายของเราใช่ของเราธรรมดา            พิจารณาครุ่นคิดพินิจเอา
ธาตุทั้งสี่ท่องไว้ในใจนึก                      พอล้ำลึกสงบนิ่งเข้าเต็มเปา
กำลังพระช่วยหนุนบุญนำเข้า               จิตนั้นเบาแยกกายไปเต็มตัว

     สอนความดีแบบอย่างทางสวรรค์           พรหมทุกชั้นนิพพานนั้นมีหนา
กอปรงานพระช่วยงานศาสน์แล้วจัดพา       ไปถ้วนหน้าเหนือใต้ไม่เคยบ่น
สาธารณะแจกธรรมคำสั่งสอน                    ไม่สั่นคลอนเภทพาลสันดานคน
กายจะปี้เนื้อจะเปื่อยก็ยอมทน                     เพียงแค่คนครูก็ไปถ้าใจจริง

       บอกแจ้งไว้พุทธภูมิองค์ปฐม           พระบรมพระพุทธสิกขี
ทศพลแก้วกล้าบารมี                            แน่วแน่นี้กำลังใจทำให้เต็ม
อันความดีศีลธรรมอย่าให้เฝือ               ดุจดังเกลือรักษ์ไว้ซึ่งความเค็ม
ตั้งอธิษฐานโพธิญาณไว้ให้เข้ม             จักอิ่มเอมสุขใจเมื่อได้เมือ
           
       ขอน้อมก้มกราบลงที่ตรงนี้             อาจารย์มีคุณมากคณาเหลือ
ให้ชีวิตทางธรรมอย่างเหลือเฟือ           ทั้งจุนเจือเปิดของปิดกระจ่างใจ
ประดุจพ่อผู้ก่อเกิดบังเกิดเกล้า            ให้พวกเราจนชีวิตนั้นหาไม่
วานนี้ใต้พรุ่งนี้เหนือทุกคราไป              ซึ้งน้ำใจมหาโพธิสัตตา

      พ่อสอนศิษย์พระนิพพานอันสุขขี     มโนมีตามอย่างทางที่สอน
พ่อสอนพุทธภูมิทางขจร                ไม่ครางคลอนตามแนวพุทธองค์
ขอขมาพ่อไว้ด้วยเศียรเกล้า            กำหนดเอาชีวิตไม่ลืมหลง
เดิมตามรอยพ่อไว้ให้มั่นคง            จะดำรงพุทธศาสน์สืบต่อไป 

................................อนุโมทนา..................................
                                                         อินทราทิพย์

ขอโมทนากับทุกท่าน
ขอขมา และกราบลาส่งอาจารย์สู่สวรรคาลัย จนกว่าจะพบกันอีกครั้งเพื่อพระศาสนาครับ /l