โมทนา

น้องนึ่ง..หัวจิตหัวใจ..สุดยอด
ขอนับถือจริงๆครับ

เคยถามอาจารย์ไก่ว่า จะไปนิพพานชาตินี้ได้หรือไม่
อาจารย์ตอบว่าพอได้ โมทนาด้วย

อาจารย์ไก่เคยถามว่า ไม่ไปพุทธภูมิต่อแล้วเหรอ
ตอนนั้นแปลกใจ เพราะเข้าใจว่าตัวเองไม่ใช่พุทธภูมิ

เคยถามอาจารย์ไก่ว่า หนูนึกถึงอาจารย์เรื่อยๆ บังเอิญจิตสุดท้ายตายไป จะไปนิพพานได้ไหม (กัวไปพุทธภูมิต่อ ขี้ขลาดจิงๆ เรายอมรับค่ะ)
อาจารย์นิ่งแป๊บนึง อาจารย์บอกว่า ได้ ได้แน่นอน (ยืนยันชัดเจนด้วย/ก่อนนั้นเคยกัวว่าจะไม่ถึง คิดอีกทีอาจารย์ทรงอารมณ์เข้าถึงพระนิพพานตลอดเวลายิ่งกว่าเรา ...ความจริงเรามั่นใจแต่ก็ถามไว้ด้วย ซึ่งคำตอบทำให้มั่นใจขึ้น )

ครั้งหนึ่ง ถามเรื่องหนูอยากไปนิพพานไวๆๆ อาจารย์ทำหน้าเครียดนิดหนึ่ง บอกว่า อืมไว้ก่อนละกัน ดูๆอีกที (คิดดูเองเข้าใจเองว่า อาจารย์ไม่อยากให้ไปพระนิพพานชาตินี้มั้ง เพราะอยากให้ทำพุทธภูมิต่อมั้ง แหมพุทธภูมิมีเยอะ ทุกคนนอกจากอดทน ขยัน มีเมตตา แล้วต้องมีปัญญาเพียงพอด้วย ไม่งั้นตามกลุ่มไม่ทัน  กัวๆๆ ขี้ขลาดอีกแล้วเรา หรือว่า ไม่อยากให้เราอยากไปนิพพานไวๆ เพราะถ้าเรามีความอยากมากๆ จะประมาทจะไม่ได้ วันนั้นตัวเองเลยรู้สึกใจคอไม่ดี ไม่น่าถามอะไรซ้ำๆ ให้ท่านเครียดเลย  )

เข้าใจว่าอธิษฐานของตัวเอง คงไม่ใช่พระนิพพานชาตินี้ เพราะกำลังใจห่วยแตก ยังทะเลาะด่าทอชาวบ้าน (ในใจ) ทุกวัน ยันดึกอยู่เลยนะ  แต่ดันจะมาหักดิบหักคอตัวเองแบบนี้ ก็ละอายตัวเองเหมือนกัน

ต่อมา กลับไปถามใหม่ อาจารย์ค่ะ หนูไปเกิดสมัยอาจารย์ได้ไหม อาจารย์บอกว่าได้ พอถึงตอนนั้นเจอหน้าก็เอหิกขุ เธอก็สำเร็จ (โหงั้นผ้าก็ลอยมาเลย )  โหปลื้มๆๆ 
วันนั้นอาจารย์บอกว่า คนบางคน กำลังใจเป็นพุทธภูมิ แต่ว่าบางทีอ่านเจอพระอานนท์ก็ปลื้ม อยากเป็นพระอานนท์
เจอใครก็อยากเป็นไปหมด ... อะไรดีก็อยากเป็นทุกอย่างนั่นแหละดี บอกว่าเป็นพุทธภูมิก็ไม่เชื่อ... แล้วก็อีกเพียบเลย ไรก้อไม่รู้ จำไม่ได้ กัวๆๆ

ท้ายๆๆ มา 2-3 เดือนมานี่ อาจารย์บอกว่า เธอก็พุทธภูมินั่นแหละ กำลังใจถอยมาเยอะแล้วละ

ค่ะ หน้าเศร้าเลยเรา เข้าใจแล้วค่ะ  ..
..ความเสียใจของอาจารย์ถ้าจะมีสักหน่อยนึง ที่พอจะสังเกตุได้ ก็ตรงที่ถ้าลูกศิษย์ท่าน มาลาพุทธภูมิกันในชาตินี้..นั้นแหละ  อาจารย์ไม่เคยบอกหรือแสดงออกมา แต่ว่า ข้อนี้ รู้สึกได้เอง ว่าคงเป็นเช่นนั้น

เดี๋ยวข้าพเจ้ามาขอเล่าบ้าง
อิอิ


โมทนา สาธุการ

              ตั้งแต่ตอนแรกที่รู้ข่าวอาจารย์จากพี่เจโทรศัพท์มาบอก ตกใจมาก ถึงกลับเข่าอ่อน นั้งร้องไห้อยู่คนเดียว จากนั้น ผมก็ตั้งใจ ได้สมาธิไปกราปท่านที่เทวสภา รู้ัสึกว่าอะไรๆ จะดูวุ่นๆ ดูอาจารย์สว่าง ไสว สวยงามมาก กายทิพย์นี่ใหญ่มาก นั้งอยู่เบื้องหน้า แล้วจิตรับทราบว่า ขอให้เธอทำงานเพื่อพระศาสนาและงานอื่นๆ สืบกัน แล้วชี้ว่าดูขังขารนั้น แล้วเป็นเช่นใด ... ทำให้ใจเข้มแข็งมากขึ้น ตั้งแต่ตอนนั้นมาถึงตอนนี้ จิตมั่นรักพระโพธิญาณ สู้ๆ 
            วันหลังๆมาจะรู้สึกเหมือนอาจารย์อยู่กับเราทุกเมื่อ ทำให้ฮึดสู้ยิ่งๆ  ผมจะไม่ลาพุทธภูมิครับ มีหลายสิ่งทำให้ท้อ มีหลายอย่างมาทดสอบกำลังใจ แต่จิตใจจะเข้มแข็ง นึกถึงอาจารย์และสมเด็จท่าน แล้วใจก็เบิกบาน ครับ