เอกอิสโร วรุณศรี เรื่อง:สมลักษณ์ ประชากูล รายงาน:ภาพโดย "ศรีวรุณะอิศวร"

               "เรื่องจริงที่เกิดขึ้นกับคุณเอกอิสโร วรุณศรี ผู้ที่เคยฝากผลงานเขียนไว้กับ "ดวงมหาโชค" มาแล้ว ครั้งนี้ได้นำเอาเรื่องราวสัมผัสกับชีวิต เป็นสัมผัสที่เกิดขึ้นเหนือการหยั่งรู้ของสามัญสัมผัส นอกเหนือจากปสุธรรมที่ปฏิบัติดีแล้วเท่านั้น ที่หยั่งรู้เรื่องราวที่เกิดขึ้นกับผู้ที่กล่าวถึงในเรื่องนี้ ทุกคนก็อาจสัมผัสได้ด้วยตนเอง เพราะคนหรือมนุษย์ทุกคน ย่อมมีความหลัง ชาติภูมิหรืออดีตชาติเป็นของตนเอง เราจะระลึกชาติภูมิของตนเองได้ โดยการประพฤติปฏิบัติตนในครรลองครองธรรม เพื่อที่จะสามารถมองเห็นตนเอง รู้ตนเองทั้งในชาตินี้ ภูมิหลังหรือภพหน้า ถ้าไม่เชื่อคุณลองอ่านเรื่องราวที่ปรากฏต่อสายตาของท่านอยู่นี้ บางทีคุณอาจมีเรื่องอดีตชาติของคุณเขียนมาเล่าสู่กันฟังก็อาจเป็นได้" ทางกองบรรณาธิการไม่ตัดทอนข้อความใด ๆ แต่ได้ตกแต่งถ้อยคำเพื่อความเหมาะสมเล็กน้อย ทางกองบรรณาธิการจะสมนาคุณที่คุณเอกอิสโร วรุณศรี ที่เขียนเล่าเรื่องส่งมาตามความเหมาะสม ถ้าได้รับแล้วกรุณาแจ้งกลับมายังกองบรรณาธิการด้วยครับ

"สมลักษณ์ ประชากูล"

               ย้อนหลังไปเมื่อกลางปี 2544 ผู้เขียนได้เข้าไปเกี่ยวข้องกับสถานที่แห่งหนึ่ง ซึ่งเป็นโบราณสถานที่ตั้งอยู่ในพื้นที่ป่าสาธารณะประโยชน์ ของบ้านหนองร้านหญ้าตำบลหัวหนอง อำเภอบ้านไผ่ จังหวัดขอนแก่น ที่คนแถวนั้นเรียกว่า "เมืองเก่าผือบัง" และเหมือนมีบางสิ่งบางอย่างที่มองไม่เห็นสัมผัสจับต้องไม่ได้ แต่มีพลังเหนือจิตวิญญาณของผู้เขียน ที่บัดดลให้ต้องเป็นผู้นำ ในการกระทำพิธีกรรมบัดพลีบวงสรวง แด่เทพยดาอารักษ์และดวงวิญญาณ ของพระมหากษัตริย์สมัยโบราณ ทั้งที่แต่ไหนแต่ไรมาไม่เคยมีการกระทำกันมาก่อน แล้วผู้เขียนเป็นใครจึงริอ่านมาชักนำ ให้ผู้หลักผู้ใหญ่ในพื้นที่ไม่ว่าจะเป็นนายอำเภอ ส.จ.หรือแม้แต่ ส.ส. ต้องมายืนจุดธูปพนมมือป้อ อยู่หน้าโต๊ะเครื่องเซ่นบวงสรวงสังเวยบัดพลี ล้อมหน้าอ้อมหลังไปด้วยคุณหญิงคุณนาย ท่ามกลางตัวแทนพี่น้องประชาชน ที่มาจากทุกหมู่บ้านทุกตำบลในเขตอำเภอบ้านไผ่ ที่พร้อมใจบวชชีพราหมณ์นุ่งขาวห่มขาวกว่า 3,000 คนในงาน "ทำบุญสืบชะตาบ้านต่อชะตาเมืองอำเภอบ้านไผ่" เมื่อวันที่ 20 มิถุนายน 2544 และในครั้งนั้น นิตยสารดวงมหาโชค ขวัญใจของนักเสี่ยงโชคเล่มนี้ ก็ได้บันทึกเหตุการณ์ครั้งนั้นไว้อย่างสมบูรณ์ โดยไม่ได้คาดคิดเลยว่าจากวันนั้นถึงวันนี้ ชีวิตของผู้เขียนยังต้องวนเวียนไปให้ต้องไปข้องแวะ กับซากปรักหักพังของกองหินทรายและหินศิลาแลง ที่แทบจะไม่มีใครสนใจแม้แต่น้อย มันเหมือนเป็นภาระหน้าที่ผูกพันที่ยังจะต้องดำเนินการต่อ ทั้งที่ตัวผู้เขียนก็ยังไม่รู้ว่าจะต้องทำอะไรจนกระทั่ง
               ค่ำวันหนึ่งเมื่อราวต้นเดือนพฤษภาคม 2545 ผู้เขียนได้รับการนัดหมายจากเพื่อนคนหนึ่งให้ได้มีโอกาสพบ และพูดคุยกับครูฝึกกรรมฐานคือ "อาจารย์ไก่" ด้วยเหตุที่เพื่อนคนนี้รู้ว่า ผู้เขียนกำลังค้นหาคำตอบ ที่ว่าทำไมจะต้องมายุ่งเกี่ยวกับเศษก้อนหินพวกนี้ แล้วคำถามที่ขัดข้องคาใจมาเกือบหนึ่งปีก็ได้รับการเปิดเผย หลังจากที่ผู้เขียนได้เล่าเรื่องราวตั้งแต่แรก ที่เข้ามาเกี่ยวข้องกับสถานที่ตรงนี้ จนกระทั่งได้รับแรงดลใจให้เขียนเรื่องราว ตำนานเกี่ยวกับอาณาจักรโบราณที่ชื่อ "มหิธรปุระ" ซึ่งได้ตีพิมพ์ในนิตยสารดวงมหาโชค เมื่อปลายปี 2544 ที่ผ่านมา และผู้เขียนได้เล่าถึงกำหนดการที่จะกระทำพิธีบวงสรวงแก่เทพยดาอารักษ์และดวงวิญญาณของกษัตริย์โบราณ เป็นปีที่ 2 หลังจากอาจารย์ไก่ฟังผู้เขียนเล่าจบ ท่านก็พูดขึ้นว่า "การบวงสรวงปีนี้จะต้องทำโดยผมเอง" ทำไมล่ะครับผู้เขียนเกิดคำถามขึ้นมา "หลวงพ่อบอกว่าที่ตรงนี้ต้องคำสาป ซึ่งผู้ที่จะแก้ได้ต้องเป็นลูกศิษย์สายหลวงพ่อเท่านั้น" อาจารย์ไก่เฉลยแม้จะยังไม่ตรงประเด็นนัก ว่าแล้วทำไมต้องเป็นอาจารย์เท่านั้น ผู้เขียนจึงพยายามซักไซ้ถึงที่มาที่ไปของคำสาปที่ว่านั้นต้องคำสาปไว้ตั้งแต่เมื่อไหร่ ? แล้วใครเป็นผู้สาป ? คำตอบที่ได้รับคือ "หลวงพ่อบอกว่าเธอเป็นคนสาป" คำตอบที่ได้รับทำให้ผู้เขียนถึงกับต้องอุทานว่า "ผมนี่นะครับเป็นคนสาป ผมจะสาปไปทำไม" ที่ถามอย่างนั้นเพราะอาจารย์ไก่บอกว่า เหตุที่เมือง ๆ นี้ล่มจมลงด้วยภัยพิบัติชนิดที่เรียกว่า "ธรณีพิโรธ" ที่สืบเนื่องจากคำสาปอันนี้ซึ่งมันค้านกับความรู้สึกของผมเพราะเมื่อปีที่แล้วหลังจากกระทำพิธีบวงสรวงสังเวยบัดพลีแล้ว พ่อครูพราหมณ์ ป. เลี่ยมเพ็ชรรัตน์ ที่ผมเชิญให้ไปประกอบพิธีบวงสรวงท่านได้สื่อถามจาก "ตาปะขาว" ซึ่งเป็นดวงวิญญาณของราชปุโรหิตประจำอาณาจักรโบราณนี้ บอกว่า ผู้เขียนเคยเกิดและมีชีวิตอยู่ในอาณาจักรโบราณแห่งนี้ โดยเป็นพราหมณาจารย์ฝ่ายวางแผนของอาณาจักรที่ล่มสลายนี้ แล้วถ้าเป็นอย่างนั้นผู้เขียนจะสาปแช่งผืนแผ่นดินที่ตนพำนักอาศัยไปทำไม เพราะผลจากภัยพิบัติครั้งนั้นเป็นเหตุให้ผู้คนต้องล้มตายนับแสนชีวิต รวมทั้งกษัตริย์ของอาณาจักรแห่งนี้ยกเว้นผู้เขียน (นายเอกอิสโร วรุณศรี) ซึ่งว่ากันว่าสมัยนั้นเกิดเป็นพราหมณ์ซึ่งรอดชีวิตจากภัยพิบัติ เพราะมีกิจธุระที่จะต้องเดินทางไปต่างบ้านต่างเมือง

               "มันอาจจะไม่ใช่คำสาปในสมัยที่คุณเอกเป็นพราหมณ์ก็ได้" เพื่อนของผู้เขียนที่ชื่อ เอวัง เอ่ยเสริมคำอาจารย์ไก่แล้วก็อธิบายต่อ "เพราะพื้นที่ตรงนี้เคยมีความเจริญรุ่งเรืองมาแล้ว หลายยุคหลายสมัยคุณเอกเคยได้ยินหรือเปล่าว่า มันมีอดีตซ้อนอดีตชาติซ้อนชาติอยู่" หลายคนเริ่มจะคล้อยตามยอมรับว่าน่าจะเป็นคำสาปไว้จริง ๆ เพราะคุณเอวังได้ฝึกกรรมฐาน ถึงขั้นที่ได้ญาณรู้ระดับหนึ่ง อาจารย์ไก่ได้พูดว่า "สมัยนั้นคุณเอกเป็นกษัตริย์ ซึ่งถูกแย่งชิงราชบัลลังก์ โดยญาติที่สนิท จึงเกิดความแค้นมาก จึงได้มาปราบกษัตริย์องค์นั้น แล้วสั่งให้ทหารสำเร็จโทษ ด้วยการฝังทั้งเป็น และทำการสะกดวิญญาณของกษัตริย์คู่แข่งนั้น" และด้วยอำนาจโมหะและโทสะยังได้กระทำการสาปแช่งเอาไว้ว่า "หากแผ่นดินนี้มิใช่แดนเกิดแห่งกูในทุกชาติ ก็ขอให้แผ่นดินนั้นเกิดอาถรรพณ์วิบัติ ผู้ใดอยู่ไม่เจริญรุ่งเรือง ให้มีแต่ความขัดแย้ง ด้วยไอ้…อี…เหล่านั้น ทำให้กูได้เจ็บใจคับแค้นใจ" แล้วผมจะเชื่อได้อย่างไรว่า สิ่งที่อาจารย์พูดมาจะเป็นความจริง? เพราะแค่ที่ผมพยายามค้นคว้าเรื่องราว ของอาณาจักรมหิธรปุระที่หายสาปสูญไปจากหน้าประวัติศาสตร์ และยังคงเป็นอาณาจักรที่สาปสูญอยู่จนถึงวันนี้ ก็พอจะรู้ว่าอำนาจของกษัตริย์ของมหิธรปุระองค์สุดท้าย ที่ทรงพระนามว่า "พระเจ้าชัยวรมันที่ 6" นั้น ได้สิ้นสุดลงเมื่อราวพ.ศ. 1650 หรือเมื่อเกือบ 900 ปีมาแล้ว และนี่บอกว่าเป็นอดีตซ้อนอดีต เป็นชาติซ้อนชาติย้อนขึ้นไปอีก จะต้องไม่ต่ำกว่า 1,000 ปีมาแล้วแน่ นึกภาพว่าหากจะต้องไปอธิบายเหตุผลที่จะทำพิธีบวงสรวงล้างคำสาปนี้ ให้นายอำเภอฟังเขาคงหัวเราะจนฟันโยก และหาว่าผู้เขียนเพี้ยนแน่
               "คุณเอกจะไม่เชื่อก็ไม่เป็นไร! แต่ถ้าหากมีใครไปปลดปล่อยบรรดาดวงวิญญาณที่คุณเอกสะกดไว้ ให้ออกมาเพ่นพ่าน ก็ลองนึกเอาเองแล้วกันว่าจะเป็นผลร้ายแค่ไหน" เอาล่ะสิคราวนี้ถึงจะไม่ใช่คำขู่ เพราะโดยวิสัยของผู้ปฏิบัติธรรมแล้วย่อมมีแต่ความเมตตา ผมจึงเข้าใจในเจตนาที่อาจารย์ไก่เตือนด้วยความเป็นห่วง แต่อย่างไรผู้เขียนก็ยังสงสัยอยู่ว่า แล้วเราจะแก้ไขอาถรรพณ์คำสาปนั้นได้อย่างไร จึงได้เอ่ยปากถามอาจารย์ไก่ออกไปว่า "อาจารย์ครับ แล้วเราจะไปค้นหาคำสาปได้อย่างไร เพราะอาณาบริเวณตรงนั้นตั้งหลายสิบไร่ แล้วนี่มันจะฝังอยู่ลึกสักแค่ไหนแล้วต้องใช้เวลาอีกสักกี่วันถึงจะหาเจอ" อาจารย์ไก่ตอบหลังจากพินิจพิจารณาดูรูปถ่ายที่ผมพอมีอยู่ว่า "คงไม่เกินสองวันอย่างเก่งวันเดียวก็น่าจะเจอแล้ว" ความสงสัยที่ยังอาจจะเชื่อครึ่งไม่เชื่อครึ่งจึงได้ถามต่อ "แล้วคำสาปที่ว่านี่หน้าตามันเป็นอย่างไรล่ะครับ" อาจารย์ไก่นิ่งใช้สมาธิก่อนที่จะตอบข้อสงสัย "ลักษณะที่เห็นในภาพนิมิตจะเป็นแท่งหินลักษณะมน ๆ เหมือนลูกรักบี้ ขนาดใหญ่กว่ากระบอกน้ำนี่หน่อย" อาจารย์ตอบพลางเอื้อมมือหยิบกระบอกใส่น้ำ ที่เราใส่น้ำแช่ในตู้เย็นก่อนจะอธิบายต่อ "ที่ก้อนหินจะมีอักษรขอมโบราณ แต่อาจจะเลือนลางไปมากแล้ว เพราะระยะเวลาผ่านมาหลายร้อยปีแล้ว" ถึงตอนนี้ผู้เขียนได้เอ่ยถามบ้าง "เอ้าอาจารย์ครับแล้วเราจะมีอะไร เป็นที่สังเกตอื่นอีกหรือเปล่า เพื่อยืนยันว่าเป็นก้อนหินที่เรากำลังค้นหา" อาจารย์ไก่จึงได้เล่าต่อ "คืออย่างนี้นอกจากก้อนหินที่จารอักขระแล้ว จะมีหินอีกก้อนหนึ่งลักษณะเหมือนใบเสมา ขนาดมือคนโบราณกำจับได้ถนัดมือ ที่หินนี้จะมีสัญลักษณ์เป็นรูขนาดปากกาแหย่เข้าไปได้สามรู แทนพระรัตนตรัย โดยหินนี้จะวางทับแท่งหินที่จารอักขระอยู่" ด้วยความสงสัยและอยากรู้ผู้เขียนจึงได้ถามต่ออีก "แล้วหินก้อนที่ว่าเขาเอาไว้ทำอะไรอีกล่ะครับ" ก่อนที่อาจารย์ไก่จะอธิบายต่อแบบไม่ต้องหยุดคิด เหมือนเห็นเหตุการณ์ในอดีตเกิดขึ้นอยู่ตรงหน้า "หินรูปเสมานี้ไม่เกี่ยวกับคำสาปหรอก แต่เป็นหินสัญลักษณ์ที่มีคนอื่นซึ่งผ่านมาเห็นเหตุการณ์ ขณะที่เธอกำลังทำพิธีสาป แล้วหย่อนหินที่มีอักขระลงไปในหลุมฝังนั้น พอเธอคล้อยหลังไป เขาคนนั้นก็รู้ด้วยญาณว่าในอนาคตข้างหน้า เธอจะต้องมาเป็นผู้ถอดถอนคำสาปนี้ จึงได้ทำเครื่องหมายเพื่อเตือนความจำเอาไว้ ด้วยการหย่อนหินที่มีรูปทรงคล้ายใบเสมา และทำเครื่องหมายสัญลักษณ์เป็นรูสามจุดไว้แล้วนั้น แล้วหย่อนลงไว้ในหลุมที่ฝังก้อนหินคำสาปนั้น" แล้วคำถามที่ผมเริ่มสงสัยว่า เหตุใดถึงต้องเป็นอาจารย์ไก่ที่จะเป็นผู้พาทำพิธีบวงสรวงในครั้งนี้ ก็กระจ่างหลังจากผมถามไปว่า "ทำไมอาจารย์ถึงได้รู้เห็นเหตุการณ์ได้โดยละเอียดขนาดนี้ล่ะครับ" อาจารย์ไก่นั่งอมยิ้มก่อนที่จะตอบว่า "ก็ผมเป็นคนหย่อนก้อนหิน หลังจากเธอคล้อยหลังไปแล้วยังไงล่ะ" อาจารย์ตอบพร้อมหัวเราะอย่างเบิกบาน ซึ่งเป็นเอกลักษณ์เฉพาะตัวของอาจารย์

               ในที่สุดผู้เขียนก็ตัดสินใจที่จะรับเป็นเจ้าภาพ ในการจัดการพิธีบวงสรวงเพื่อทำการล้างอาถรรพณ์คำสาปแต่ครั้งในอดีตนั้น ทั้งเหตุผลเพื่อที่เป็นการตั้งเครื่องสังเวยบัดพลี แก่บรรดาชาวเมืองมหิธรปุระที่ต้องเสียชีวิต อันเนื่องจากต้องคำสาปที่ผู้เขียนได้เคยสาปเอาไว้ และเพื่อเป็นการปลดปล่อยวิญญาณของเหล่าอสูร ที่ถูกนำมาใช้งานในการควบคุมกักขังหน่วงเหนี่ยวดวงวิญญาณทั้งหลาย ซึ่งจะกลายเป็นกรรมตัดรอนชีวิตการงาน และการเงินของผู้เขียนในปัจจุบันชาติเอง รวมทั้งเพื่อความอยู่เย็นเป็นสุขของพี่น้องชาวภาคอีสาน และผืนแผ่นดินภาคอีสานทั้งหมด เมื่ออาจารย์ไก่ดูปฏิทินแล้วก็ได้ฤกษ์งามยามดี ที่จะไปกระทำพิธีดังกล่าวในวันเสาร์ขึ้น 7 ค่ำ เดือน 7 ตรงกับวันที่ 18 พฤษภาคม พ.ศ. 2545 ซึ่งเหมาะแก่การทำพิธีเร้นลับลี้ลับอย่างยิ่ง
               ห้าทุ่มของวันที่ 17 พฤษภาคม อาจารย์ไก่พร้อมคณะเดินทางไปถึงบ้านของผู้เขียนที่ตัวอำเภอบ้านไผ่ จังหวัดขอนแก่น รู้สึกว่าคืนนี้ท่าทางจะไม่ได้นอนง่าย ๆ แน่เพราะงานหนักรออยู่นั่นก็คือการทำบายศรีตัน บายศรีเทพ บายศรีพรหม เพราะพรุ่งนี้กำหนดฤกษ์เวลากระทำพิธี 11.00 น. ยังเหลืองานหลายอย่างรวมทั้งการเตรียมเครื่องบัดพลีสังเวย เนื่องจากคืนนี้ยังไม่ได้ทำอะไรไว้เลย เพราะเมื่อผู้เขียนเดินทางมาถึงบ้านไผ่เป็นเวลาเกือบสองทุ่มแล้ว ปรากฏว่าเขาเก็บตลาดเรียบร้อย เป็นว่าข้าวของทุกอย่างต้องรวบไปซื้อหากันแต่เช้า พรุ่งนี้แทนซึ่งผู้เขียนกังวลไม่น้อย เพราะเวลาที่กำหนดเอาไว้เท่ากับจะมีเวลาทำงานไม่กี่ชั่วโมง แล้วความที่คิดว่าการบวงสรวงครั้งนี้ ไม่ได้เป็นงานใหญ่โตมากนัก จึงไม่ได้เอ่ยปากไหว้วานให้ใครมาช่วย เห็นหน้าเห็นตากันก็มีแต่สมาชิกในบ้านของผู้เขียน 3 - 4 คนเท่านั้น แต่ก็ได้รับคำปลอบประโลมจากอาจารย์ไก่ว่าไม่ต้องกังวลหรอกมันก็อย่างนี้ล่ะ ทุกอย่างก็ต้องสด ๆ เตรียมเสร็จแล้วก็เริ่มบวงสรวงกันเลยขลังดี คืนนั้นเป็นอันว่าเราสามคนคืออาจารย์ไก่ ผู้เขียนพร้อมทั้งศรีภรรยา ช่วยกันทำบายศรีกันซึ่งก็ช่วยคุยเสียมากกว่า เพราะไม่เคยทำบายศรีกันมาก่อนช่วยหยิบโน่นจับนี่บ้าง เป็นอันว่าทำบายศรีต้นเสร็จก็ปาเข้าไปตีสี่แล้ว พวกเราต้องยอมจำนนต่อเวลาและสังขาร เป็นอันว่าบายศรีเทพ บายศรีพรหม ยกยอดกันไปทำพรุ่งนี้ความกังวลที่กลัวว่าจะเตรียมทุกอย่างไม่ทันกำหนดฤกษ์เวลา เป็นอันว่าหายไปเพราะมีแต่ความง่วงเข้ามาแทนที่ แต่ที่ทำให้มีกำลังใจขึ้นมาบ้างก็คือ คำพูดของอาจารย์ที่สนทนาระหว่างทำบายศรีต้นอยู่นั้นว่า "ข้อมูลใหม่คุณเอก…หลวงพ่อบอกว่าเหตุการณ์เปลี่ยนแปลงแล้ว พรุ่งนี้หลังจากบวงสรวงเสร็จแล้ว แค่เงยหน้าก็เห็นหินคำสาปแล้ว"

               รุ่งเช้าของวันที่ 18 พฤษภาคม ผู้เขียนต้องถือโพยที่จะต้องเดินหาซื้อข้าวของในตลาดบ้านไผ่หลายเที่ยวกว่าจะหาซื้อได้ครบเวลาก็สายพอควร พอลงมือจะทำจริง ๆ มันไม่ใช่งานน้อยทีเดียว แล้วจู่ ๆ ก็ได้รับโทรศัพท์จากน้องนักศึกษาจากมหาสารคามบอกว่ากำลังเดินทางมาช่วยงานเป็นว่าเก้าโมงเช้าได้กำลังสนับสนุนมาช่วยอีก 6 คนไม่รวมน้องศรุติที่เดินทางจากกรุงเทพฯด้วยรถประจำทางมาสมทบอีกแรงหนึ่ง กับเพื่อนบ้านที่รักใคร่คุ้นเคยมาหลายสิบปี ซึ่งเมื่อบวงสรวงเมื่อปีที่แล้วก็เป็นกำลังสำคัญมาช่วยงานอีกแรงหนึ่ง รู้สึกว่าทุกอย่างต้องทำงานแข่งกับเวลา และเป็นความฉุกละหุกที่อยู่เหนือความคาดหมายอย่างยิ่ง เพราะความประมาทแท้ ๆ เลยไม่ได้ประสานความช่วยเหลืออะไรล่วงหน้าไว้ จะเอารถที่ไหนขนข้าวของ ซึ่งพอเอาเข้าจริงแค่บายศรีต้นก็เอาใส่รถเก๋งของผู้เขียนก็ไม่ได้แล้ว ต้องวิ่งไปยืมรถกระบะที่สำนักงานผู้แทน "หมอเปรม เว้าแปน" ซึ่งได้ส่งรถพร้อมพลขับมาช่วยเป็นการด่วน พอเบาใจเรื่องรถยังต้องพา "พี่ปุ๊ก" ซึ่งเพิ่งมารู้เมื่อตอนเช้านี่เองว่าเป็นร่างของอากงหรือ "ท่านกวนอู" ซึ่งท่านก็จะมาสงเคราะห์ผู้เขียนด้วยในครั้งนี้ แต่ด้วยความที่ไม่ได้ตระเตรียมอุปกรณ์ ที่จะต้องใช้ประกอบพิธีเลยเพราะ "พี่ปุ๊ก" แกบอกว่าพี่แกก็ไม่รู้ว่าจะต้องมาทำพิธี รู้แต่ว่าอากงสั่งให้มายังนึกว่าให้แค่ช่วยขับรถมาส่งอาจารย์ไก่เท่านั้น จึงกลายเป็นความฉุกละหุก ที่จะต้องวิ่งหาซื้ออุปกรณ์ซึ่งเป็นเครื่องพิธีจีน ที่ผู้เขียนเรียกชื่อไม่ถูก แต่ก็เป็นเรื่องบังเอิญอย่างเหลือเชื่อที่ร้านค้าเล็ก ๆ ที่อยู่บ้านไผ่จะมีทุกอย่างที่ต้องใช้ครบครัน ทั้งที่พี่ปุ๊กบอกว่าถ้าหาซื้อแถวตลาดเก่าเยาวราชยังต้องเดินหาซื้อตั้งหลายร้าน เอาเป็นว่าข้อสรุปคือเบื้องบนเคยเตรียมไว้รอแล้ว คราวนี้ยังเหลือของสำคัญที่ต้องใช้ในพิธีล้างอาถรรพณ์คำสาปอีกอย่างหนึ่ง นั่นก็คือเลือดในกายของผู้เขียน เรื่องที่ไม่คิดว่าจะยุ่งยากกลับเป็นเรื่องที่ยากแบบไม่เข้าใจเลย เพราะคลีนิกหมอ 4 - 5 แห่ง ในตลาดบ้านไผ่ไม่มีใครยอมเจาะเลือดให้ เอาวะที่หมายสุดท้ายคือโรงพยาบาล เหมือนโชคช่วยพอเดินเข้าไปในตึกโรงพยาบาลสายตาก็เหลือบไปเห็นเพื่อนเก่าสมัยเรียนมัธยม เรารีบแจ้งความประสงค์เลย "เฮ้ยสมบัติ ผมต้องการเจาะเลือดด่วนเลย" เพื่อนที่ไม่เจอกันหลายเดือนทำหน้างง ๆ และงงเข้าไปอีกเมื่อถามผู้เขียนว่าจะเอาไปทำอะไร เพราะผู้เขียนตอบไปว่า "ผมจะเอาไปทำพิธีล้างอาถรรพณ์คำสาป" แต่ก็ด้วยความที่เพื่อนมันเชื่อใจว่าผู้เขียนไม่ใช่คนบ้าหรือเสียสติจึงยอมเจาะเลือดให้แต่โดยดี เฮ้อโล่งอกไปนึกว่าจะต้องไปเชือดกันสด ๆ เสียแล้ว ตอนนั้นเวลาจวนเจียนจะ 11 โมงแล้วจึงต้องรับกลับไปที่บ้าน ทุกคนที่รออยู่ถามเป็นเสียงเดียวกันว่า "หายไปไหนมา" ไม่มีเวลาอธิบายมาก ผู้เขียนบอกให้รถที่พร้อมแล้วล่วงหน้าไปก่อนเลย เพราะต้องรีบขอตัวไปอาบน้ำอาบท่า ชำระกายาก่อน เพราะตั้งแต่คืนวานแล้วไม่ทันได้มีเวลาอาบน้ำเลย มันฉุกละหุกจริง ๆ
               แล้ว 11 โมงเศษ พวกเราก็ไปพร้อมกันที่บริเวณเมืองเก่าผือบัง แบ่งหน้าที่กันโดยมีอาจารย์ไก่เป็นคนสั่งการ กำลังส่วนหนึ่งถูกแบ่งไปช่วย "พี่ปุ๊ก" ที่ต้องทำพิธีฝ่ายจีน ส่วนหนึ่งแบ่งมาช่วยอาจารย์ไก่ ส่วนผู้เขียนตอนนั้นเตรียมรับคำสั่งอย่างเดียว ว่าจะให้ทำอะไรอย่างนั้น เมื่อพิธีกรรมแบ่งเป็นสองจุด แล้วตัวผู้เขียนเองก็ต้องสวดต้องท่องคำบวงสรวง แล้วถูกให้นั่งสมาธิหลับตาปี๋ เลยไม่รู้เหตุการณ์ว่าดำเนินการอย่างไร วุ่นวายกันแค่ไหน แต่ก็นับว่าโชคดีที่หนึ่งในผู้เข้าร่วมพิธีในครั้งนี้ซึ่งมีชื่อเรียกขานในวงการว่า "พ่อมดขาว" ซึ่งเป็นผู้ที่มีสัมผัสพิเศษ และเป็นผู้ที่ได้เห็นเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นทั้งตาเนื้อและตาใน ได้ช่วยบันทึกเหตุการณ์อันพิสดารและเหลือเชื่อ ซึ่งผู้เขียนเองก็ไม่คาดคิดว่าชีวิตจะต้องมายุ่งเกี่ยวกับเรื่องลี้ลับอะไรอย่างนี้มาก่อน แต่ก็ต้องเชื่อ เพราะท่านผู้นี้มาสังเกตการณ์ก็ด้วยความไม่เชื่อและห่วงใยผู้เขียนกลัวว่าจะโดนหลอก ทั้งนี้เพราะผู้เขียนเล่าให้เขาฟัง เมื่อคืนวานขณะรอการเดินทางมาของอาจารย์ไก่และคณะว่า "ผมก็เพิ่งจะรู้จักอาจารย์ไก่เมื่อสองอาทิตย์ก่อนที่จะมาทำพิธีนี่ล่ะ" แล้วพ่อมดขาวก็เอ่ยปากกับผมด้วยความเป็นห่วงว่า "คุณเอก…ผมว่าคุณจะโดนหลอกซะละมั้งงานนี้" แต่แล้ววันนี้พ่อมดขาวคนนี้ วันนี้ก็ได้ขอฝากตัวเป็นศิษย์ของอาจารย์ไก่ไปเสียแล้วเอาเป็นว่าลองมาดูว่า สิ่งที่พ่อมดขาวได้บันทึกเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นวันนั้นว่าอย่างไรบ้างมันจะลี้ลับพิสดารสักแค่ไหน เชิญติดตามได้ ดังนี้
               "วันนี้ที่นัดหมายเป็นวันที่ 18 พฤษภาคม พุทธศักราช 2545 ตรงกับวันเสาร์ขึ้น 7 ค่ำ เดือน 7 ปีมะเมียเวลานัดหมาย 11.00 น. ทางทีมงานอาจารย์ไก่และผู้ร่วมชะตากรรม ได้มารวมตัวกันในบริเวณเมืองเก่า ซึ่งบัดนี้ได้ล่มสลายตามกาลเวลาแล้ว สำหรับซากปรักหักพัง มีเพียงก้อนศิลาแลง และหินทรายวางอยู่เป็นกลุ่มเป็นก้อนอยู่บริเวณโดยรอบ ท้องฟ้าวันนี้ดูไม่เป็นใจเอาเสียเลย ตั้งเค้าว่าฝนจะตกอยู่หลายเพลา แต่หมายกำหนดก็ต้องเป็นหมายกำหนดการมิอาจจะเลื่อนได้ ทางอาจารย์ไก่และคณะลงมือทำงานทันที เพื่อแข่งกับเวลา (หวั่น ๆ เรื่องฝน) หลังจากทีมงานได้จัดปะรำพิธีเสร็จแล้ว ทางทีมงานก็เริ่มบวงสรวงเทพยดาฟ้าดินอัญเชิญเทพทั้ง 16 ชั้นฟ้า 15 ชั้นดินปะรำพิธีได้ถูกจัดตั้งอยู่บริเวณหน้าศาลตาปะขาว หลังจากการบวงสรวงเพื่ออัญเชิญแล้วเหล่าเทพเทวดาก็ลงมาลอยอยู่บริเวณปะรำพิธี และยังมีเหล่าพระฤาษีทั้ง 108 ตนมาร่วมบริกรรมคาถากำกับบริเวณโดยรอบ (ตรงนี้หายห่วงว่าผู้ที่มาร่วมพิธีจะถูกกระทำโดยคำสาป) หลังจากนั้นตัวอาจารย์ไก่ก็สำรวจบริเวณโดยรอบเพื่อค้นหาก้อนศิลาที่ถูกสาป ดูเหมือนสวรรค์เป็นใจ บัดนี้ก้อนศิลาแลงพร้อมอักขระขอมโบราณที่ถูกสาป ได้ถูกวางไว้ที่หน้าศาลตาปะขาวไว้ก่อนแล้ว โดยมิได้ล่วงรู้ว่าเป็นท่านใดนำมาวางไว้พร้อมทั้งก้อนศิลาใบเสมาที่มีจุด 3 จุด ที่อดีตชาติอาจารย์ไก่ท่านเป็นคนทำตำหนิไว้ เมื่อล่วงรู้ถึงกาลเฉพาะหน้า หลังจากนั้นอาจารย์ไก่และพี่ปุ๊กก็แยกย้ายกันทำงานตามที่หลวงพ่อบอกไว้ อาจารย์ไก่แจ้งว่ายังมีศิลาที่ถูกสาปอีก 4 ก้อน ต้องหาให้พบก่อน (4 ก้อนนี้ถูกสาปโดยอีกคนหนึ่ง) หลังจากนั้นอาจารย์ทั้ง 2 ท่านก็เดินตามวิญญาณผู้หญิงที่มารออยู่แล้วเพื่อจะมาชี้จุดที่จะขุด เมื่อเจอเป้าหมายแล้วพี่ปุ๊กก็นำธงมังกรปักดินไว้แล้วทำการลงมือขุดทันที ในขณะนั้นก็ได้สั่งการให้น้องที่มาช่วย 6 - 7 คน ที่มาจากมหาสารคาม (สงสัยมีกรรมร่วมกัน) ทำการล้อมสายสิญจน์บริเวณโดยรอบเพื่อที่จะกักวิญญาณและคำสาป และพี่ปุ๊กได้สั่งให้ชาวคณะช่วยกันจุดธูปแล้วปักบริเวณโดยรอบทันที หลังจากขุดได้ไม่นานนักก็พบก้อนศิลาแลงขนาดใหญ่ 2 ก้อน วางนอนเกยกันอยู่ และมีก้อนศิลาเล็ก ๆ ขนาดกำปั้น 4 ก้อนวางอยู่ใต้ก้อนศิลาใหญ่อีกทีหนึ่ง พี่ปุ๊กบอกว่าตรงจุดนี้เป็นจุดศูนย์กลางของปราสาทและเป็นเหมือนแท่นทำพิธีกรรมในสมัยโบราณ ขอกล่าวย้อนกลับไปทางอาจารย์ไก่บ้าง ท่านก็กำลังทำพิธีอีกส่วนหนึ่งในบริเวณใกล้เคียงกัน โดยใช้เทียนพร้อมธงสีแดงปักบริเวณรอบ ๆ ที่มีร่างของกษัตริย์โบราณถูกฝังอยู่เพื่อเป็นการกักวิญญาณชั่วคราว กะว่าจะมาเจรจาด้วยในภายหลัง หลังจากนั้นท่านอาจารย์ไก่ได้กลับมาช่วยพี่ปุ๊กในการกักวิญญาณอสูรทั้ง 40 ตน และจะเริ่มปิดคำสาป พอมาถึงตอนนี้ผู้คนที่มาร่วมพิธีต่างก็แยกย้ายออกจากวงสายสิญจน์เพื่อออกห่างจากจุดที่จะลงมือล้างคำสาป คงเหลือไว้แต่พี่ปุ๊ก (ขณะนี้ตัวพี่ปุ๊กได้ทำการอัญเชิญเทพเจ้ากวนอูมาประทับรออยู่แล้ว) และลูกศิษย์อีก 1 คนโดยพี่ปุ๊กนั่งอยู่บนก้อนศิลาในมือถือมีดหมอ อีกมือหนึ่งถือแซ่ (อาวุธเทพจีน) พร้อมคุมเชิงอสูรทั้ง 40 ตน พอให้สัญญาณให้เริ่มทำพิธีได้ พี่ปุ๊กก็ใช้มีดหมอปาดลิ้นของตนเองเพื่อจะนำเลือดมาทาที่ผ้ายันต์ (ฮู้ของคนจีน) นำไปวางไว้ที่ก้อนศิลาเพื่อสะกดคำสาปและวิญญาณเอาไว้ก่อน หลังจากนั้นก็ทำการเผาฮู้ปิดทับหินศิลาแลงอีกที พอเสร็จแล้วท่านอาจารย์ไก่ท่านได้เรียกตัวผู้ที่สาปเมืองนี้ มาอ่านโองการถอนคำสาป (คนที่สาปเป็นหนึ่งในชาวคณะที่มาล้างคำสาป) ที่บริเวณปะรำพิธี (อ่านไปร้องไห้ไปสงสัยจะสำนักผิด) เมื่อเสร็จพิธีตรงนี้แล้ว คราวนี้ก็จะเป็นการเจรจากับกษัตริย์ที่ครองเมืองว่าจะทำอย่างไร อ้อเกือบลืมไปยัง มีอสูรอีกตนหนึ่งที่ยังไม่ยอมไปเกิดใหม่ ช่วงนี้ฟ้าเริ่มไม่ค่อยดีแล้ว เมฆฝนดำทะมึนมารวมตัวกันเป็นก้อนใหญ่อาจารย์ไก่เห็นดังนั้น ท่านก็เดินไปหยิบดาบฟ้าฟื้น มายืนอยู่กลางแจ้งเห็นท่านบ่มงึมงำอยู่ไม่นาน แล้วก็เอาปลายดาบชี้ฟ้าแล้วถอดกายทิพย์เหาะขึ้นบนฟ้าใช้ดาบฟ้าฟื้นฟันเมฆฝนขาดเป็น 2 ท่อนแล้วกลับลงมารวมร่างเดิม (วิชชานี้เป็นวิชชามโนมยิทธิ) เสร็จแล้วก็ควงดาบอยู่ 3 - 4 รอบ ก็หยุดพออยู่แค่นั้น ตัวอาจารย์ก็เดินไปทำพิธีต่อ หลังจากอาจารย์ได้ทำการตัดเมฆแล้ว เจ้าเมฆทั้งหลายก็สลายตัวอย่างรวดเร็ว แถมมีแดดออกอีกต่างหาก หลังจากนั้นอาจารย์ไก่ท่านก็นำเครื่องบัดพลีพร้อมอาหาร 2 กระทงไปวางไว้ใกล้ ๆ บริเวณที่ฝังกษัตริย์โบราณ พร้อมจุดธูปเชิญวิญญาณหลายพันหลายแสนดวงมารับประทานอาหารก่อน (เลี้ยงอาหารมื้อสุดท้ายก่อนไปเกิดใหม่) ขณะนั้นก็มีหมาดำมากินอาหารที่อยู่ในกระทง เห็นดมอยู่พักใหญ่ไม่ยอมกินซักที (อาจารย์บอกว่า วิญญาณทั้งหลายได้สิงอยู่ที่ตัวหมาแล้ว) แต่หลังจากนั้นก็กินอยู่ดี หลังจากนั้นอาจารย์ไก่และพี่ปุ๊กก็ได้ปรึกษากันว่า จะจัดการยังไงกับวิญญาณกษัตริย์ ซึ่งจากการเจรจาความจึงได้ทราบว่าท่านชื่อ "นาคเสน" และอสูรอีก 1 ตนดี เพราะเขาไม่ยอมอโหสิกรรมให้ ขนาดยื่นข้อเสนอว่าจะสร้างพระประธานให้เขาก็ไม่ยอมเอา ท่านอาจารย์ไก่ท่านจึงให้ผู้ที่สาปเมือง มาขอขมาต่อกษัตริย์องค์นั้นที่ได้ฆ่าในกาลก่อน ด้วยการหลั่งเลือดจากในกายสู่พื้นธรณีเพื่อเป็นบัดพลี แต่รู้สึกว่าวิญญาณของกษัตริย์โบราณที่ชื่อว่านาคเสน ซึ่งแสดงให้เห็นในร่างของงูจงอางยักษ์ดูจะไม่ยอมเอาซะเลย และทำท่าว่าจะเข้าสิงในร่างของผู้ที่ทำการสาปซึ่งตอนนี้เริ่มมีอาการสั่นสะท้านไปทั่วทั้งตัว พอพี่ปุ๊กเห็นท่าไม่ดีดังนั้น ท่านก็รีบวิ่งนำธงมังกรมาปักหลังของผู้ที่สาปเมืองนี้ และกรีดเลือดจากปลายลิ้นชโลมจนทั่วตัว เพื่อป้องกันไม่ให้วิญญาณของนาคเสนเข้าสิงสู่ในร่าง เพราะเขาอาจจะทำร้ายด้วยการฉวยเอาดาบที่ปักอยู่ข้าง ๆ นั้นมาแทงเจ้าของร่างได้ พี่ปุ๊กก็เลยตัดบทไม่เจรจา แล้วบอกว่าตกลงเผาส่งไปให้ท่านท้าวพญามัจจุราชจัดการแทนก็แล้วกัน จากนั้นพี่ปุ๊กก็เริ่มพิธีสวดเรียกวิญญาณ ตั้งแต่เขมรตอนล่างจนมาถึงประเทศไทย ท่านเรียกแต่วิญญาณของนักรบไทยให้กลับมาแผ่นดินเกิด ประมาณแสนกว่าดวงวิญญาณ ส่วนอาจารย์ไก่ท่านก็อัญเชิญลุงพุด (พญามัจจุราช) มารอรับดวงวิญญาณทุกดวง (วันนี้เสด็จมาในชุดพราหมณ์สีขาวมือถือคฑา) เดินวนอยู่โดยรอบและมีพลังงานจากสมเด็จองค์ปฐม มาโปรดสัตว์ลอยคลุมอยู่อีกที หลังจากเดินทางเก็บวิญญาณไม่นานนัก ทุกดวงวิญญาณก็ได้รับการปลดปล่อยให้ไปสู่สรวงสวรรค์อีกครึ่งหนึ่ง ได้แยกย้ายไปรอการจุติเป็นมนุษย์ และยังมีอีกส่วนหนึ่งยังมีหน้าที่ ที่จะต้องไปจัดการกับนักการเมืองเลวทั้งหมดในประเทศไทย ซึ่งเป็นเจ้าเวรนายกรรมของกันมาก่อน (อาจารย์ไก่เป็นคนบอก) เป็นอันเสร็จพิธีในการเผาและสวดส่งวิญญาณเป็นที่เรียบร้อยแล้ว คราวนี้ก็เหลือแต่พิธีล้างคำสาปที่ติดอยู่ก้อนศิลา เพื่อจะได้ไม่มีผลต่อไป พี่ปุ๊กก็ใช้เลือดและน้ำมนต์ที่ทำจากมีดหมอชาตรีหลวงพ่อราดไปที่ก้อนศิลา ตามด้วยเผาอัคคี เป็นอันเสร็จพิธีครับหลังจากนั้นไม่นาน ฝนก็ได้ตกลงมาอย่างหนักครับ ผมก็ขอจบการเล่าเพียงเท่านี้
               ท่านผู้อ่านก็ใช้วิจารณญาณเองนะครับ แต่สำหรับผู้เขียนด้วยความเคารพในตัวพ่อมดขาว จึงไม่ได้มีข้อสงสัยหรือคลางแคลงใจในสิ่งที่พ่อมดขาวเห็นแต่อย่างใด เห็นว่าเรื่องตรงนี้อาจจะต้องมีภาคสองแน่ เพราะผู้เขียนคิดว่าภารกิจหน้าที่คงจะยังไม่สิ้นสุดแต่เพียงเท่านี้จึงเห็นว่าในตอนจบของภาคนี้จะขอนำคำโองการถอดถอนคำสาปมาลงไว้ที่ตรงนี้ให้ได้อ่านโดยถ้วนหน้ากัน ดังนี้
               "ในวันนี้เป็นฤกษ์งามยามดีที่เบื้องบน เปิดโอกาสให้ข้าพเจ้า นายเอกอิสโร วรุณศรี ได้ตั้งเครื่องบายศรีต้น 9 ชั้น เพื่อบูชาพระพุทธเจ้า พระธรรมเจ้า พระสังฆเจ้า บายศรีพรหมทั้งหลาย เพื่อบูชาพรหมทั้งหลายและครูบาอาจารย์ที่เป็นพรหม บายศรีเทพเพื่อบูชาเทพทั้งหลายและครูบาอาจารย์ที่เป็นเทพบัดพลีต่าง ๆ เพื่อเป็นการนอบน้อมแด่ท่านท้าวมหาราชทั้ง 4 ทุกสิ่งนี้เป็นอามิสบูชาซึ่งบรรพชนไทยได้ทำสืบทอดกันมา ซึ่งข้าพระพุทธเจ้ายังมีความดีไม่ทรงตัว จึงต้องทำพลีกรรมในที่นี้ ถึงจะเป็นกุศลเล็กน้อย ในพุทธานุสติ ธรรมานุสติ สังฆานุสติ เทวตานุสติ ขอเป็นเครื่องบูชาคุณทุกท่านทุกพระองค์ ที่ในอดีตกาลที่ข้าพเจ้าได้นำฤทธิในอภิญญา 5 ที่ได้เรียนมาจากสำนักพระพุทธศาสนาในสมัยนั้น มาใช้ในทางที่ผิดเป็นมิจฉาทิฐิ อธิษฐานบังคับ อสูรให้เป็นบริวารในการทำคุณไสยต่าง ๆ จนเป็นการเบียดเบียนให้บุคคลที่ตนไม่พอใจ ต้องอาถรรพณ์ต่าง ๆ จนต้องเสียชีวิตและถูกกักขังหน่วงเหนี่ยว เป็นเวลา 1,000 ปีเศษ และเป็นจำนวนมากและได้เข้าฌาน 1 จนถึงอรูปฌาน 4 แล้วอธิษฐานสาปแช่ง อาทิ สาปแช่งว่าหากแผ่นดินนี้ มิใช่แดนเกิดแห่งกูในทุกชาติ ก็ขอให้แผ่นดินนั้นเกิดอาถรรพณ์วิบัติ ผู้ใดอยู่ไม่เจริญรุ่งเรืองให้มีแต่ความขัดแย้ง ด้วยไอ้...อี...เหล่านั้นทำให้กูได้เจ็บใจคับแค้นใจ ดังนี้เป็นต้น แล้วใช้อสูรมาควบคุมวิญญาณต่าง ๆ ที่มาจุติในพื้นที่อธิษฐานของตน ตัดรอนชีวิต อายุ การเงิน การงาน และความสุขในครอบครัว ทุกครั้ง ที่ตนเองมิได้ลงมาจุติ แต่เมื่อตนได้มาจุติแล้วก็คับแค้นจนพัฒนาบ้านเมืองไม่ได้อีกเช่นกัน เพราะผลของทานบารมีน้อยลงไปทุกที แต่ก็ได้ตั้งความหวังที่จะทำตบะให้แกร่งกล้าเพื่อมาถอนคำสาปของตน
               บัดนี้ เป็นกาลเวลาที่ดีแล้ว ข้าพเจ้าจึงใคร่ขอขมาลาโทษ ต่อต้นตระกูลไทยสายการใช้อักขระออกเสียงสั้น คือ กะ ขะ คะ งะ ซึ่งเป็นไทยขอมโดยมี พระเจ้าชัยวรมันที่ 1 เป็นต้นแห่งตระกูล
               และข้าพเจ้าและคณะก็มีเพียงความรู้เล็ก ๆ น้อย ๆ ดังหิ่งห้อยในยามค่ำคืน จึงใคร่ขอบารมีทุก ๆ พระองค์ที่ประชุมในที่นี้ และโดยเฉพาะเทพประจำมีดหมอชาตรีที่หลวงพ่อได้อธิษฐานจิตไว้ดีแล้ว จงได้ปลดปล่อยวิญญาณเหล่าอสูรที่ถูกนำมาใช้งานอาถรรพณ์ที่เกิดจากการเข้าฌานถึงอรูปฌาน 4 ในการสาปแช่ง ในแผ่นดินแห่งภาคอีสานทั้งหมด และเหล่าแม่พระธรณี พระภูมิเจ้าที่รุกขเทวดา และอินทรกะ ที่ถูกลงโทษด้วยอาญาสวรรค์ที่เพิกเฉยเสียจนเกินไปในการทำพิธีนั้น ขอให้บารมีหลวงพ่อและมีดหมอชาตรีจงปลดปล่อยถอดถอนอาถรรพณ์ต่าง ๆ นั้น โดยเฉียบพลัน
               ข้าพเจ้าจึงขอสละเลือดในกายข้าพเจ้า ลงสู่พระแม่ธรณีเพื่อประกาศให้วิญญาณต่าง ๆ ได้รู้ว่าข้าพเจ้าสำนึกผิดนั้นแล้วซึ่งเป็นธรรมเนียมปฏิบัติแบบโบราณ
               และขอตั้งสัตยาธิษฐานจะเป็นคนดีของบ้านเมือง ที่มีคุณธรรมตามคำสั่งสอนของพระพุทธเจ้า จนที่สุดแห่งชีวิตเพื่อเป็นการบูชาความดีทุก ๆ พระองค์
               และขอให้อานิสงส์นี้จงส่งผล อิทัง ปุญญะ พะลัง ผลบุญใดที่ได้ทำแล้ว ณ โอกาสนี้ขอผลบุญนี้ จงส่งผลให้เจ้ากรรมนายเวรและวิญญาณที่ต้องอาถรรพณ์ต่าง ๆ จงโมทนาบุญ แล้วจะสร้างพระพุทธรูป 30 นิ้ว ให้เป็นอานิสงส์ใหญ่ ให้แก่เธอทั้งหลาย"
               เอาเป็นว่าเรื่องราวบันทึก พิธีล้างอาถรรพณ์คำสาปกษัตริย์ขอมโบราณ... เพื่อความผาสุกแห่งแผ่นดินอีสาน ในภาคนี้ก็ขอยุติไว้แต่เพียงเท่านี้ ส่วนผลลัพท์ที่จะเกิดขึ้น จะสามารถนำความผาสุกร่มเย็นมาสู่ผืนแผ่นดินอีสาน และพี่น้องประชาชนคนอีสานมากน้อยเพียงใด อาจารย์ไก่ท่านว่าให้คอยดู 5 ปี นับจากนี้เป็นต้นไป ส่วนนักการเมืองเลวทั้งหมดในประเทศไทย ที่บรรดาดวงวิญญาณที่ถูกปลดปล่อยแล้วนั้น มีภาระต้องไปชำระสะสางก่อนที่จะไปจุติใหม่ในภพภูมิของตน ก็เป็นเรื่องที่น่าติดตามเป็นอย่างยิ่งเช่นเดียวกัน แล้วพบกันใหม่ครับ เมื่อถึงเวลาที่เบื้องบนกำหนด ก่อนจะจากกันไปผู้เขียนก็ขอฝากถึงท่านผู้อ่านครับว่า พระพุทธเจ้าท่านตรัสสอนในเรื่องของ "กฎแห่งกรรม" และ "การเวียนว่ายตายเกิด" แต่ในสมัยปัจจุบันความเชื่อในเรื่องนี้อาจจะลดน้อยถอยลง ด้วยเหตุที่เห็นเป็นเรื่องไร้สาระและหาข้อพิสูจน์ไม่ได้ จึงได้มีคนที่ไม่กลัวเรื่องกฎแห่งกรรม พากันประพฤติปฏิบัติตนอยู่ในหนทางที่เป็นอกุศลกรรม โดยเฉพาะอย่างยิ่งผู้ที่มีอำนาจวาสนา เป็นเจ้าคนนายเมืองทั้งหลาย จนทำให้ประชาชนสับสนไขว้เขวในเรื่องของกฎแห่งกรรมว่า ทำดีได้ดีมีที่ไหน ทำชั่วได้ดีมีถมไป ก็ขอให้ระวังรักษาตัวให้ดีก็แล้วกัน หากยังไม่กลับเนื้อกลับตัว
               ขอความสุขสวัสดิ์จงมีบังเกิดกับพี่-น้องประชาชนคนไทย ที่ยึดมั่นในการทำความดีละเว้นกรรมชั่ว และหมั่นชำระล้างจิตใจให้บริสุทธิ์ผ่องใส ซึ่งเป็นหัวใจของพระพุทธศาสนาทุกผู้ทุกนาม